“ถอย!”
ลั่วฉางคุนตะโกนดังลั่นไปยังผู้ฝึกยุทธ์เผ่ามนุษย์ทั่วทั้งพื้นที่
ขณะนี้ทุกคนต่างเตรียมวิ่งกลับออกไปตามเส้นทางเดิม
“เฟยเทียน……”
ชิงหลงเพิ่งจะเปิดปากเรียกหลินเฟยเทียน ก็พบว่าร่างของหลินเฟยเทียนหายไปเงียบ ๆ
เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง กวาดสายตาไปรอบ ๆ ก็ไม่พบแม้แต่เงาของหลินเฟยเทียน
หายไปไหน?
หรือว่าจะโดนระเบิด……
“เฟยเทียน!”
ขณะที่เขากำลังตะโกนเรียกออกมา หลินเฟยเทียนก็พุ่งไปถึงด้านหน้าแล้ว
หลินเฟยเทียนปรากฏตัวตรงหน้ารูปปั้นหินที่ถูกเขาทุบแขนจนแตกกระจายนั่นเอง มือขวาบีบเป็นกรงเล็บ แล้วสวนเข้าไปที่ท้องของรูปปั้นหินทันที!
ตูม!
พร้อมเสียงทุ้มดังกึกก้อง ท้องของรูปปั้นหินก็ระเบิดแตกออกทันที
เจอแล้ว!
หลินเฟยเทียนคว้าสิ่งหนึ่งออกมาจากตรงกลาง
ตราประทับเทพยุทธ์!
ตราประทับเทพยุทธ์ของไอ้นี่ ที่แท้อยู่ตรงนี้จริง ๆ!
เมื่อครู่คนที่นี่เยอะเกินไป เขาจึงไม่สะดวกที่จะคว้าของชิ้นนี้
ตอนนี้กำลังดี ใช้จังหวะความโกลาหลคว้ามันออกมาเสียเลย
เมื่อได้ตราประทับเทพยุทธ์มาแล้ว หลินเฟยเทียนก็ไม่แคร์อะไรทั้งนั้น หันหลังแล้วเดินจากไป
“รีบไป!”
หลินเฟยเทียนได้ยินเสียงชิงหลงเรียกตัวเองเมื่อครู่ด้วย ณ ตอนนี้เขาก้าวย่างเดียวก็กลับมาอยู่ข้างชิงหลง แล้วรีบเอ่ยทันที
“ก็…ก็ได้”