“อืม ก็จริง”
“รอได้โอกาสค่อยลองดู”
ตอนนี้หลินเต้าเพียงขยับความคิด ก็โยนผลึกนั้นเข้าไปในกระจกจูหยินทันที
ความเร็วของเขาสูงมาก ประกอบกับมุมมองที่ถูกบดบัง เพิร์กจึงไม่ทันสังเกตเห็นการมีอยู่ของกระจกจูหยินเลย
รู้สึกเพียงว่าชั่วขณะหนึ่ง ผลึกในมือหลินเต้าก็หายไปเฉย ๆ
เพิร์กก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพราะอย่างไรก็เคยเห็นสมบัติล้ำค่าบางชิ้นที่มีความสามารถในการเก็บของในมิติมาแล้ว
ไม่นาน หลินเต้าก็กวาดล้างสมรภูมิอีกครั้ง
เก็บผลึกจากสัตว์ประหลาดที่ตนเองฆ่าได้ทั้งหมดเข้ามาไว้
“ลงมาได้แล้ว!”
เมื่อเพิร์กสัมผัสได้ว่ารอบด้านไม่มีภัยคุกคามแล้ว ก็ติดต่อเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ภายในยานอวกาศผ่านเครื่องสื่อสาร
ไม่นาน ยานอวกาศก็ค่อย ๆ ร่อนลงมาจากท้องฟ้าสูง
พวกเขาจ้องมองสภาพด้านล่างผ่านหน้าต่าง ต่างรู้สึกตื่นตะลึงเป็นอย่างยิ่ง
พื้นดินด้านล่างตอนนี้เกิดหลุมยักษ์ขนาดมโหฬารขึ้นมา
ทั้งหมดนี้เกิดจากการต่อสู้เมื่อครู่
เพียงแค่มองดูก็ทำให้หนังศีรษะแทบชา
การต่อสู้นั้นรุนแรงเกินไปเสียจริง
ถ้าให้พวกเขาลงมือร่วมในการต่อสู้ครั้งนั้น คงถูกสัตว์ประหลาดนั่นสังหารกันหมด!
ตอนนี้คิดย้อนกลับ ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนรอดชีวิตจากห้วงมรณะจริง ๆ
ครืน!
ไม่นาน ยานอวกาศก็จอดลงบนพื้นด้านข้าง
เมื่อประตูห้องโดยสารเปิดออก อาซาและเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ก็เดินออกจากยานอวกาศมาทันที