ขณะนี้บนโลก ซูเมิ่งกำลังฝึกฝนวิชากระบี่และวิชายุทธ์อยู่ต่อเนื่อง
ช่วงเวลาที่ผ่านมา เวลาในแต่ละวันของหล่อนแทบทั้งหมดล้วนใช้ไปกับการบำเพ็ญเพียร
ตราบใดที่ดำดิ่งอยู่ในการบำเพ็ญวิถียุทธ์ หล่อนก็จะรู้สึกว่าเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ไม่เช่นนั้นเมื่อว่างลง หล่อนก็จะนึกถึงสามี นึกถึงลูกชาย และรู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นมาบ้าง
แต่หล่อนก็รู้ดีว่าสิ่งสำคัญที่สุดของตอนนี้ คือต้องเร่งยกระดับพลังของตนเองให้เร็วที่สุด จะได้มีโอกาสตามพวกเขาออกไปฝึกปรือยังดาวดวงอื่นนอกเหนือจากโลกในอนาคต
“เอ๊ะ?”
ระหว่างที่หล่อนยังคงฟันดาบฝึกวิชายุทธ์กระบี่อยู่นั้น ก็จู่ ๆ รู้สึกได้ว่าปริภูมิรอบด้านดูเหมือนจะเกิดคลื่นพลังงานพิเศษขึ้น
และไม่นานนัก ก็มองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าปริภูมิรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว
ฉากที่คุ้นตานี้ทำให้หล่อนรับรู้ได้ทันที
“ที่รัก?!”
ซูเมิ่งกวาดสายตามองรอบ ๆ แล้วร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว
“เป็นฉัน”
“ไม่คิดว่าแม้จะอยู่ในจักรวาลมิติระดับกลาง ฉันก็ยังติดต่อกับเธอได้”
ไม่ช้าเสียงของหลินเต้าก็ดังก้องขึ้นมา
ได้ยินเสียงคุ้นหูนั้น แววตาของซูเมิ่งก็เต็มไปด้วยความปลื้มปีติเหลือล้น
“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?”
“สบายดีใช่ไหม?”
ซูเมิ่งรีบเอ่ยถามทันที
“ดาวดวงหนึ่งในจักรวาลมิติระดับกลาง ชื่อว่าดาวจันทราเงิน”