"นายได้ทำมันออกมาได้ดีแล้ว"
"เพียงแต่ตอนนี้เวลาไม่ได้ยืนอยู่ข้างพวกเราเท่านั้นเอง"
หลินเต้าตบไหล่ลูกชายของตัวเองเบา ๆ พร้อมเผยรอยยิ้มออกมาในจังหวะนั้น
ตัวเองก็ยังคงรู้สึกเหม่อลอยไม่ต่างกัน
ภาพประสบการณ์ทั้งหมดที่ผ่านมาผุดขึ้นในความคิด
จากทหารผลัดออกของสหพันธรัฐ จนได้รับการตื่นระบบ จากนั้นออกจากโลก และถึงวันนี้ก้าวมาถึงขั้นกึ่งเทวะ
ทุกอย่างราวกับฝันไปทั้งหมด
แถมภายในฝันนั้น ยังมองเห็นใบหน้าคุ้นเคยนับไม่ถ้วน
ภรรยาของตน พวกเพื่อนร่วมทาง และผู้คนที่ได้พบเจอบนดาวต่าง ๆ
เหมือนภาพเดินตามโคมไฟ ไหลผ่านขึ้นในห้วงความคิดครบทุกฉาก
"ตอนนี้นายยืนอยู่ที่ขอบเขตของขั้นกึ่งเทวะแล้ว สามารถทะลวงได้แล้ว"
เมื่อได้สติกลับมา หลินเต้าก็ยิ้มบาง ๆ อีกครั้ง
"ทะลวงได้แล้วเหรอ?"
หลินเฟยเทียนได้ยินคำของพ่อก็อึ้งงันขึ้นมาเล็กน้อย
ช่วงเวลาที่ผ่านมาที่บำเพ็ญเพียร เจ้าตัวติดอยู่ที่คอขวดของขั้นกึ่งเทวะ ไม่เคยสัมผัสได้ถึงสัญญาณของการทะลวงเลย
ตอนนี้ลองสำรวจร่างของตัวเองอีกครั้ง ก็ยังเป็นเหมือนเดิม
แต่ในวินาทีนั้น พลังงานพิเศษหนึ่งสายส่งผ่านออกมาจากฝ่ามือของหลินเต้า แล้วซึมเข้าไปในร่างผ่านบ่าของหลินเฟยเทียน
ทันทีที่พลังงานนี้เข้าสู่ร่าง เหมือนผิวน้ำนิ่งสนิทมีหยดน้ำหนึ่งหยดตกลงมากระทบ ก็สั่นคล้องขึ้นมาทันที