โรงตรวจการณ์ฉงหยาง โถงหลัก
ถ้วยสุรากระแทกบานประตูแตก เศษเครื่องกระเบื้องกระเด็นเกลื่อนพื้น
หวังหลิงเจียวขดตัวบนเก้าอี้ไท่ซือ เส้นผมกระเซิง นิ้วทั้งสิบทะมึนเกาะพนักเก้าอี้ เล็บหักไปสองซีกก็ไม่ยอมปล่อย
นางจ้องเขม็งไปที่รอยแยกของประตู
ไอทมิฬกำลังแทรกซึมเข้ามาจากภายนอก
ตอนแรกมีเพียงเส้นบาง ๆ แต่เพียงครู่ก็ปกคลุมธรณีประตู ยันต์สีเหลืองที่แปะไว้บนประตูเพิ่งสัมผัสไอทมิฬ ขอบยันต์ก็ไหม้เป็นเถ้า
หวังหลิงเจียวร้องเสียงหลง
“ยันต์! เอายันต์มาเพิ่ม!”
“กระถางไฟเล่า? ขนกระถางไฟมาทั้งหมด!”
“พวกเจ้ากลายเป็นซากศพกันหมดแล้วหรือไง?!”
ศิษย์สำนักเวินสองสามคนยืนอยู่ข้างเสา ไม่มีใครขยับ
มิใช่ว่าไม่อยากขยับ แต่ไม่มีใครกล้าออกไปข้างนอก
เมื่อครู่มีคนใจกล้าออกไปสำรวจ เพิ่งก้าวลงบันไดไปสามขั้น ตัวก็ถูกลากเข้าไปในม่านหมอกทมิฬ โยนกลับมาอีกที เหลือเพียงเศษแขนขาครึ่งท่อนกับป้ายหยกประจำตัวอันหนึ่ง
บนป้ายหยกยังมีรอยเขี้ยวติดอยู่
ศิษย์สำนักคนหนึ่งก้มหน้า ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
“คุณหนูเจียวเจียว ข้างนอก... ไม่อาจหยิบฉวยมาได้แล้ว”
หวังหลิงเจียวคว้าถ้วยชาพุ่งเข้าใส่
“ไร้ประโยชน์! พวกไร้ประโยชน์ทั้งนั้น!”
ถ้วยชากระแทกหน้าผากชายผู้นั้น เลือดไหลอาบใบหน้า เขาไม่กล้าเช็ด ได้แต่ถอยหลังไปครึ่งก้าว
หวังหลิงเจียวจะด่าต่อ โต๊ะสุราหน้าที่นั่งประธานพลันถูกถีบคว่ำ
กาเหล้ากลิ้งตกพื้น สุรากระเซ็นไหลผ่านเถ้ายันต์
เวินเฉากวัดกระบี่ยืนขึ้น พลางถีบขาโต๊ะอีกที
“หุบปาก!”
หวังหลิงเจียวถูกตวาดจนหดตัว
เวินเฉาชี้นาง ปลายกระบี่สั่นไปมา
“ร้องอีก ข้าจะโยนเจ้าออกไปเป็นคนแรก!”
“ให้พวกข้างนอกได้ยินเจ้าโหวกเหวกเช่นนี้ ขวัญกำลังใจทหารก็พังหมด!”
เขาพูดดุดัน แต่มือกลับสั่นไม่หยุด ปมกระบี่ฟาดเข้ากับฝักดังกรุ๋งกริ่งไม่ขาด
หวังหลิงเจียวเห็น ศิษย์สำนักในโถงก็เห็น
ไม่มีใครกล้าเปิดโปง
เวินเฉาเองก็รู้ตัว รีบกดกระบี่ลงบนโต๊ะ กัดฟันด่าออกไปนอกประตู
“ขลุ่ยดำอะไร มารร้ายอะไร ล้วนเป็นวาจาหลอกหลอนทั้งสิ้น!”
“ข้ามีหัตถ์สลายปราณอยู่ข้างกาย จะต้องหวาดกลัวสิ่งใดที่หลบซ่อนกายเช่นนี้อีก?”
เวินจู๋หลิว ยืนอยู่ข้างกายเขา ไม่ปริปากมาโดยตลอด