เฉินฉิงถูกเว่ยอู๋เซี่ยนเหน็บกลับข้างเอว
เขาย่ำผ่านเศษไม้และซากเหล็กหน้าประตูคุกใต้ดิน มุ่งตรงไปยังทิศทางของฉงหยาง
หลินอินเอนกายอยู่ในกระบอกขลุ่ย เพิ่งตะโกนออกไปยกใหญ่ นางขาดอากาศ ยังไม่ฟื้นคืนดีนัก
“เว่ยเสี่ยวเซี่ยน เจ้าช้าลงหน่อย”
เท้าของเว่ยอู๋เซี่ยนมิได้หยุด
“ข้าจะไปหาเวินเฉา”
“ข้ารู้ แต่ข้ากลัวเจ้าหักโหมจนสังขารพัง”
นางกล่าวจบ ก็แยกพลังอาฆาตอีกสายหนึ่งส่งเข้าเส้นลมปราณของเว่ยอู๋เซี่ยน
“ข้าไม่เอา เจ้าอย่าสิ้นเปลือง” เว่ยอู๋เซี่ยนเอาปลายนิ้วแตะเฉินฉิงเบาๆ
“หุบปาก ข้ายินดี!”
ปากหลินอินดุ แต่นางอึดอัดใจจนเจ็บปวด
เว่ยอู๋เซี่ยนแทบไม่ได้พักสายตามาหลายวันแล้ว
โรงตรวจการณ์แห่งแรกถูกถล่มพังพินาศ เขายังหยุดถามถึงที่อยู่ของเวินเฉา
โรงตรวจการณ์แห่งที่สอง ถามแล้วก็เหลือปากไว้ส่งข่าวเพียงคนเดียว
โรงตรวจการณ์แห่งที่สาม แม้แต่คนส่งข่าวก็ไม่เหลือ
เหล่าศิษย์ตระกูลเวินล้มตายอย่างน่าเวทนายิ่งขึ้นเรื่อยๆ
บางคนถูกลากลงบ่อ ขอบบ่อเต็มไปด้วยรอยข่วน
บางคนถูกศพดุร้ายฉีกเป็นสองท่อน ป้ายประจำตัวยังห้อยอยู่บนสายคาดเอวที่ขาดวิ่น
ยังมีหัวหน้าคนหนึ่งหลบเข้าไปใต้โต๊ะบูชา ในมือกำยันต์ขอความช่วยเหลือ กระดาษยันต์ไหม้ไปได้ครึ่ง กลับถูกแขนขาดลากออกไปทางด้านหลัง
หลินอินหลับตาทุกครั้ง
แต่หลับตาก็ไร้ประโยชน์
เสียงกระดูกหัก เสียงเลือดหยดลงพื้น เสียงดิ้นรนก่อนตาย ล้วนส่งผ่านเข้ามาในขลุ่ยได้ทั้งสิ้น
นางหวาดกลัวพลางกัดฟันล้างสมองตนเอง
คนพวกนี้สมควรตาย
พวกมันจับคน ฆ่าคน เผาบ้าน ข่มเหงผู้บำเพ็ญผู้บริสุทธิ์ให้คุกเข่าร้องขอชีวิต
หากพวกมันไม่ตาย คนที่ตายก็คือเจียงเฉิง คือศิษย์พี่หญิง คือเว่ยเสี่ยวเซี่ยน คือผู้บริสุทธิ์อีกนับไม่ถ้วน
สามวันผ่านไป ยุทธภพผู้บำเพ็ญก็ปั่นป่วน
บนถนนหลวงจากอี๋หลิงมุ่งสู่ฉงหยาง ตาแก่ขายน้ำชาคนหนึ่งตัวสั่นเก็บของบนแผงลอย
นักบำเพ็ญอิสระสองคนข้างๆ กดเสียงต่ำพูดคุยกัน
“ได้ยินมาหรือไม่ ตระกูลเวินเสียโรงตรวจการณ์ไปอีกแห่งแล้ว”
“แห่งใด”
“แห่งที่ตำบลชิงสือ สามสิบกว่าชีวิต ไม่เหลือสักคน”
“ฝีมือผู้ใด”
“ไม่ชัดนัก มีคนเห็นแต่ไกล วัยรุ่นชุดดำคนหนึ่ง เป่าขลุ่ยดำ เสียงขลุ่ยดังขึ้น ซากศพก็พากันลุกขึ้นมาเข่นฆ่า”
ถ้วยชากระแทกลงบนโต๊ะเสียงดัง