ในห้องเรียน
ลู่ฉางหมิงเบิกตากว้าง
สีหน้าของเขาเริ่มจากตะลึงงัน
“ผม?”
“ผมตายแล้วเหรอ?”
“นั่นหลุมศพของผมเหรอ?”
จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นตื่นเต้น “คนรุ่นหลังเรียกผมว่าอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์?!!!”
“ผมมีชื่อจารึกไว้ชั่วกาลแล้วงั้นเหรอ?!”
“เยี่ยมไปเลย!”
แต่พอเขาได้สติ ความตื่นเต้นก็พลันจางหาย “บ้าจริง ไอ้เด็กเหลือขอรุ่นหลัง กำลังขุดหลุมศพฉันอยู่เหรอ?!”
“พรวด...”
มีเสียงหัวเราะดังมาจากในห้องเรียน
“ใคร?!”
ลู่ฉางหมิงกวาดสายตามองไปทั่วห้องอย่างดุดัน
“ไอ้เด็กแสบคนไหนหัวเราะ ออกมานี่เดี๋ยวนี้!”
ทุกคนรีบกลั้นเสียงหัวเราะ ทำตัวเรียบร้อยราวกับเด็กดี
หาใครมาระบายอารมณ์ไม่ได้ ลู่ฉางหมิงจึงทำได้แค่แค่นเสียงเย็นชา แล้วหันกลับไปมองจอสวรรค์
เย่ฉู่เฮ่าพิงพนักเก้าอี้ สายตาจับอยู่ที่แผ่นหลังของเขา
อาจารย์ศักดิ์สิทธิ์?
ตาเฒ่าลู่ในอนาคตไปได้สวยนี่นา
ไม่สิ
หลุมศพยังถูกคนขุดเลย
ดูท่าจะไปได้สวยไม่เท่าไร
บนจอสวรรค์ อ้ายคุนยังคงพูดต่อ
“ชื่ออาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ ทุกคนคงเคยได้ยินกันแน่”
“สิ่งที่ทำให้เขามีชื่อเสียงที่สุดไม่ใช่จำนวนครั้งที่เขาต่อสู้ แต่เป็นห้องเรียนที่เขาเคยสอน”
“ห้องเรียนระดับตำนานในตำนาน”
“โรงเรียนกำลังภายในจินหลิง ชั้นมัธยมปลายปีสาม ห้อง 9”
“จอมมังกร เทพสงคราม เทพหมอ จักรพรรดิฮวงเทียน...”
“ยอดฝีมือเหล่านี้ที่ภายหลังถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์และตำนาน กระทั่งถูกใส่ไว้ในบทกลอนกำลังภายในโบราณที่เด็กประถมต้องท่องจำ ล้วนเป็นนักเรียนในห้องนั้นทั้งสิ้น”
“แต่ปัญหาคือ”
“พวกเขาเติบโตขึ้นมาได้อย่างไรกันแน่?”
“อาจารย์ศักดิ์สิทธิ์สอนอะไรกันแน่?”
“เหตุใดอารยธรรมกำลังภายในที่รุ่งเรืองถึงขีดสุดเมื่อห้าพันปีก่อน จึงขาดช่วงลงอย่างกะทันหัน?”
“เรื่องเหล่านี้แทบไม่มีบันทึกอยู่ในประวัติศาสตร์เลย”
อ้ายคุนสูดหายใจเข้าลึก ๆ
“และวันนี้ เราอาจได้เข้าใกล้ความจริงเป็นครั้งแรก”
ในห้องเรียนเงียบลงอีกครั้ง
ทุกคนในห้อง 9 หันไปมองป้ายหน้าประตูพร้อมกัน
ชั้นมัธยมปลายปีสาม ห้อง 9
ไม่ผิดแน่
ก็คือพวกเขา
ลู่ฉางหมิงค่อย ๆ หันกลับมา
เขามองเหล่านักเรียนที่ปกติทดสอบพลังปราณแล้วไม่เคยได้ถึงหลักร้อยด้วยซ้ำ ริมฝีปากขยับอยู่ครู่ใหญ่ แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
ด้านขวาของจอสวรรค์ ข้อความลอยพุ่งขึ้นรัว ๆ จนแทบคลั่ง
【พี่คุน อย่าทำให้ผมตกใจสิ ขุดเจอหลุมศพอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ เหรอ?】
【ห้องเรียนในตำนานที่มีอยู่ในประวัติศาสตร์ มีอยู่จริงงั้นเหรอ?】
【โห ห้องเดียวมีทั้งจอมมังกร เทพสงคราม เทพหมอ... กระทั่งจักรพรรดิฮวงเทียนคนนั้นด้วย ครูประจำชั้นนี่บรรพบุรุษเผากระดาษเงินกระดาษทองก็ยังไม่พอสินะ】
【คนข้างบนเลือกใช้คำหน่อย ตอนนี้พี่คุนกำลังขุดหลุมศพคนอยู่นะ】
【ฮ่า ๆ ๆ ๆ ถ้าอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ตัวจริงรู้เข้า จะโมโหจนฟื้นคืนชีพไหม?】
【เรื่องเล่านอกประวัติศาสตร์บอกว่าอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์นอนรอชนะเฉย ๆ นักเรียนพาครูบิน】
【หมานอนรอชนะ มีหลักฐานชัดเจน】
【อย่าดิสเครดิตมั่ว ๆ แค่ควบคุมพวกตัวประหลาดกลุ่มหนึ่งให้อยู่ห้องเดียวกันได้สามปี ก็เหลือเชื่อแล้วไหม?】
【สตรีมเมอร์ รีบเข้าไปเลย ผมอยากเห็นจอมมังกร】
【ครบกำหนดสามปีแล้ว ขอเชิญจอมมังกรกลับคืนบัลลังก์!】
【เรื่องเทพสงครามก็เหลือเชื่อเหมือนกัน อายุสิบหกเข้ากองทัพ อายุสิบแปดได้เป็นเทพ สองปีตรงกลางในประวัติศาสตร์ข้ามหน้าไปเฉยเลย】
【แล้วกลุ่มแชทสามโลกนั่นอีก สรุปมันคืออะไร?】
【จักรพรรดิฮวงเทียนลึกลับที่สุดแล้วมั้ง】
【ใครกล่าวว่าไร้พ่าย ใครกล้าพูดว่าไม่มีวันแพ้ ข้อความที่ขาดหายประโยคนี้ผมท่องมาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนพูด】
【ข้าคือจักรพรรดิฟ้า จะปราบศัตรูทั่วหล้าให้สิ้น】
【สตรีมเมอร์ ขุดให้ถึงที่สุดเลย!】
ข้อความลอยเบียดแน่นจนบดบังจอสวรรค์ไปครึ่งหนึ่ง
อ้ายคุนรีบยกมือห้าม
“ทุกคน อย่าเพิ่งรีบร้อน ใจเย็นก่อน”
“สถานการณ์ในสุสานค่อนข้างซับซ้อน ตอนนี้ยังถ่ายทอดสดเข้าไปไม่ได้”
“แต่ผมรับรองว่า ถ้ามีเบาะแสใหม่ ผมจะเปิดไลฟ์ให้ดูเป็นคนแรก”
“ต่อจากนี้ผมจะค่อย ๆ นำหลักฐานที่รวบรวมได้มาให้ทุกคนดู”
“ความจริงของห้องเรียนในตำนานเมื่อห้าพันปีก่อน เราจะค่อย ๆ เปิดเผยกันทีละคน”
“โปรดติดตาม บุคคลในตำนานคนแรกที่กำลังจะถูกเปิดเผย”
แปะ
ภาพบนจอสวรรค์ดับลง
แต่จอสวรรค์ไม่ได้หายไป
ม่านดำขนาดมหึมายังคงแขวนอยู่บนฟ้า ราวกับบาดแผลที่ไม่มีวันสมาน ลอยอยู่เหนือศีรษะของทุกคน
ในห้องเรียนเงียบสนิทอยู่สามวินาทีเต็ม
ท้ายที่สุด ลู่ฉางหมิงก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
เขากวาดตามองนักเรียนทั้งห้อง ริมฝีปากขยับหลายครั้งกว่าจะเค้นเสียงออกมาได้
“ผมเป็นอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์?”
เขาชี้จมูกตัวเอง
“ผมเป็นหมาที่นอนรอชนะ?”
แล้วชี้ไปทางนักเรียนด้านล่าง
“พวกนายเป็นจอมมังกร”
“พวกนายเป็นเทพสงคราม”
“พวกนายเป็นบุคคลในตำนาน”
ลู่ฉางหมิงหัวเราะออกมาครั้งหนึ่ง
เสียงหัวเราะนั้นฟังดูแย่ยิ่งกว่าเสียงร้องไห้
“ถึงว่า ทำไมห้องหนึ่งถึงรั้งท้ายได้ตลอดสามปี แถมยังสู้หมูศึกที่โรงเรียนกีฬาข้าง ๆ เลี้ยงไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ”
เขาสะบัดใบคะแนนขึ้นกลางอากาศ
กระดาษปลิวว่อนเสียงดังพรึ่บพรับ
“ที่แท้พวกนายไม่ได้เป็นพวกไร้ค่า”
“พวกนายทุกคนเป็นมังกรแท้”
“มีแต่ผมคนเดียวที่ไร้ค่า ใช่ไหม?”
ไม่มีใครในห้องกล้าตอบ
รองหัวหน้าห้องก้มหน้าพลิกหนังสือ
หนังสือกลับหัวอยู่ แต่เขาก็ไม่ทันสังเกต
กรรมการฝ่ายอนามัยเงียบ ๆ สอดเข็มเงินกลับเข้าไปในแขนเสื้อ
กรรมการฝ่ายกีฬาเลื่อนปกเสื้อขึ้นเล็กน้อย บังยันต์ที่แนบอยู่บนร่างกาย
กรรมการฝ่ายสารสนเทศก้มหน้ากดโทรศัพท์ กดไปสองครั้งก็รีบคว่ำหน้าจอลงทันที
กรรมการฝ่ายจิตใจก้มฟุบลงบนโต๊ะอีกครั้ง พึมพำอะไรบางอย่างอยู่ในปาก
เย่ฉู่เฮ่าพิงพนักเก้าอี้ แขนพาดขอบโต๊ะ มองดูเรื่องทั้งหมดอย่างเกียจคร้าน
จักรพรรดิฮวงเทียน?
ที่พูดถึงคงไม่ใช่เขาหรอกมั้ง?
น่าจะใช่ล่ะมั้ง
ถึงอย่างไรเขาก็เคยใช้สมญานี้จริง ๆ
ชักอยากเห็นสีหน้าของพวกซุ่มยิงเพื่อนร่วมชั้นตอนรู้ตัวตนของตัวเองแล้วสิ
สนุกกว่าดักเฝ้าจุดเกิดของเจ้าปีศาจผมแดงอีกไม่ใช่เหรอ?
เย่ฉู่เฮ่าตั้งหนังสือเรียนขึ้นบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง
ลู่ฉางหมิงคว้าไม้เรียวขึ้นมา เคาะลงบนโต๊ะครูดังปัง
“ใคร?”
“ใครเป็นจอมมังกร?”
รองหัวหน้าห้องเบือนหน้าไปมองนอกหน้าต่าง
“ใครเป็นเทพสงคราม?”
กรรมการฝ่ายกิจกรรมเงียบ ๆ เก็บตราพยัคฆ์ที่เล่นอยู่ในฝ่ามือมาตลอด แต่ไม่ได้ตอบอะไร
“ใครเป็นเทพหมอ?”
แผ่นหลังของกรรมการฝ่ายอนามัยแข็งเกร็งไปชั่วขณะ จากนั้นก็ก้มหน้าจัดหนังสือเรียน จัดอย่างตั้งอกตั้งใจเป็นพิเศษ
สายตาของลู่ฉางหมิงเลื่อนไปอีกทาง
“แล้วยังมีจักรพรรดิฮวงเทียนคนนั้นอีก”
ไม้เรียวชี้ไปยังแถวสุดท้าย
“คนที่ฟังดูเก่งกาจเหลือเกินนั่นน่ะ!”
“ออกมายืนเดี๋ยวนี้”
เย่ฉู่เฮ่าค่อย ๆ ยกหนังสือเรียนขึ้นอีกสองเซนติเมตร
จู่ ๆ ซิงเหยาที่นั่งข้างเขาก็หันไปมองชอล์กท่อนหนึ่งซึ่งนอนนิ่งอยู่บนโต๊ะของตัวเอง
เมื่อครู่นี้เธอเห็นกับตา ชอล์กท่อนนั้นหักเลี้ยวกลางอากาศกะทันหัน!
ราวกับถูกแรงกดดันที่มองไม่เห็นดีดออกไป!
เธอหันไปมองเย่ฉู่เฮ่าอีกครั้ง
เย่ฉู่เฮ่าวางหนังสือลง แล้วขยิบตาให้เธอ
“มองผมทำไม?”
“ผมเป็นหัวหน้าห้องไร้ค่าที่ทั้งประเทศยอมรับนะ!”
“เอา...เอาคืนมา!”
ซิงเหยาจ้องเขาอยู่สองวินาที ก่อนจะพองแก้มแล้วยื่นมือไปเอาสมุดที่เขาดึงไปเมื่อครู่กลับมา
ลู่ฉางหมิงยังคงเรียกชื่ออยู่ด้านหน้า
“ไม่มีใครยอมรับใช่ไหม?”
“ได้”
เขาจัดเนกไทให้เข้าที่ กำไม้เรียวแน่น
“วันนี้ฉันจะถามทีละคน”
“เริ่มจากหัวหน้าห้อง”
ทุกคนแหวกทางสายตาให้ทันที
เย่ฉู่เฮ่า “...”
ไม่สิ
พวกนายขายหัวหน้าห้องกันคล่องมือเกินไปไหม?
เย่ฉู่เฮ่ากำลังจะใช้พลังอันยิ่งใหญ่แห่งการลบเลือนเพียงนิดเดียว ลบความทรงจำของคนทั้งโลกเกี่ยวกับเรื่องเมื่อครู่ ทันใดนั้นม่านดำบนฟ้าก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
ภาพของอ้ายคุนปรากฏขึ้นมาอีกหน
เห็นได้ชัดว่าเขาเพิ่งออกมาจากสุสาน บนเส้นผมยังมีฝุ่นติดอยู่ แต่ความตื่นเต้นบนใบหน้ากลับปกปิดไม่มิด
“ทุกคน!”
“ขอแทรกข่าวด่วน ขอแทรกข่าวด่วน!”
“ผมรู้ว่าเมื่อกี้บอกว่าพบกันครั้งหน้า แต่ถ้าไม่เอาของชิ้นนี้ออกมาให้ดู คืนนี้ผมนอนไม่หลับแน่”
เขายื่นมือหยิบสมุดเก่าโทรมเล่มหนึ่งออกมาจากถุงซีล
บนปกเขียนอักษรโบราณไว้หนึ่งบรรทัด
《แฟ้มนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสาม ห้อง 9 โรงเรียนกำลังภายในจินหลิง》
อ้ายคุนค่อย ๆ เปิดหน้าแรกอย่างระมัดระวัง
กล้องซูมเข้าไปใกล้
หมึกในช่องชื่อจางไปแล้ว แต่ตัวอักษรยังพออ่านออก
【สตรีมเมอร์ ข้างบนเขียนว่าอะไร?】
【ผมอ่านอักษรโบราณของประเทศมังกรไม่ออก】
【มีผู้รู้ช่วยแปลหน่อยได้ไหม?】
【ผมศึกษาวิจัยอักษรโบราณของประเทศมังกรอยู่ ดูเหมือนจะเป็นแฟ้มนักเรียนนะ】
【ให้ตายสิ เป็นห้องนั้นจริง ๆ เหรอ?】
อ้ายคุนพยักหน้าแรง ๆ
“ถูกต้อง”
“คุณคนนี้พูดถูกแล้ว”
“สิ่งที่ผมถืออยู่ตอนนี้ คือแฟ้มนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสาม ห้อง 9 โรงเรียนกำลังภายในจินหลิง”
เสียงของเขาพลันสูงขึ้น
“ชื่อแรกที่บันทึกไว้คือ หลงอ้าวเทียน!”
ข้อความลอยระเบิดขึ้นทันที
【หลงอ้าวเทียน?】
【แค่ได้ยินชื่อก็รู้ว่าไม่ธรรมดา】
【คงไม่ใช่จอมมังกรหรอกนะ?】
【ต้องเป็นจอมมังกรแน่นอน】
【ครบกำหนดสามปีแล้ว ขอเชิญจอมมังกรกลับคืนบัลลังก์!】
【คนข้างบนเลิกส่งได้แล้ว ในหัวผมมีเสียงลอยมาแล้วเนี่ย】
【จอมมังกรมีชื่อจริงว่าหลงอ้าวเทียน ฟังดูสมเหตุสมผลไหม? สมเหตุสมผลสุด ๆ】
【สตรีมเมอร์ รีบบอกมาเลยว่าเขาใช่จอมมังกรไหม?】
อ้ายคุนสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามไม่ให้ตัวเองยิ้มออกมาชัดเกินไป
“ทีมงานของเราเพิ่งตรวจสอบเบื้องต้นแล้ว”
“ชื่อหลงอ้าวเทียนมีโอกาสเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ว่าจะตรงกับจอมมังกรในตำนานยุคหลัง”
ข้อความลอยยิ่งคลั่งกว่าเดิม
【ขอเชิญจอมมังกรกลับคืนบัลลังก์!】
【ขอเชิญจอมมังกรกลับคืนบัลลังก์!】
【ขอเชิญจอมมังกรกลับคืนบัลลังก์!】
【สรุปกำหนดสามปีคืออะไร?】
【ทำไมเขาถึงเรียกว่าจอมมังกร?】
【สตรีมเมอร์ อย่ากั๊กสิ เดี๋ยวผมส่งของขวัญให้】
【ค้างไว้ตรงนี้ระวังโดนลงโทษนะ】
อ้ายคุนรีบถอยหลังไปครึ่งก้าว
“ทุกคน ข้อมูลมีมากเกินไป ตอนนี้ผมพูดส่งเดชไม่ได้จริง ๆ”
“อย่างมากก็หนึ่งวัน”
“ผมจะรวบรวมข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับจอมมังกรท่านนี้ให้เรียบร้อย”
“ไลฟ์ครั้งหน้า เราจะมาเปิดเผยชีวิตในตำนานของหลงอ้าวเทียน ผู้ต้องสงสัยว่าเป็นจอมมังกร ไปด้วยกัน”
“กดจองตรงมุมซ้ายบนกันด้วย”
“ทุกคน แล้วพบกันใหม่”
【จองแล้ว】
【หวังว่านายจะมีของจริงนะ】
【สตรีมเมอร์ ใจร้ายไม่มีหัวใจ】
【หนึ่งวันเหรอ? ผมอยากดูตอนนี้เลย!】
ภาพพลันดับลง
ม่านดำกลับมาลอยค้างอยู่บนฟ้าอีกครั้ง
ทุกคนหันไปมองหลงอ้าวเทียน รองหัวหน้าห้อง
ร่างของเขาพลันแข็งทื่อ
นิ้วมือค่อย ๆ เลื่อนลงไป หมายจะถอดแหวนที่สวมอยู่
ลู่ฉางหมิงยืนอยู่หน้าโต๊ะของเย่ฉู่เฮ่า มือยังกำไม้เรียวไว้
เขาหันไปมองหลงอ้าวเทียนแวบหนึ่ง แล้วนึกถึงแฟ้มนักเรียนที่ถูกขยายให้เห็นบนจอสวรรค์
สีหน้าของเขาซับซ้อนอย่างยิ่ง
คล้ายอยากหัวเราะ แต่ก็คล้ายอยากด่า
สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดอะไร
เย่ฉู่เฮ่าพิงพนักเก้าอี้ สายตาหยุดอยู่ที่แผ่นหลังของหลงอ้าวเทียนครู่หนึ่ง
มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น
รองหัวหน้าห้องของผมเป็นจอมมังกรงั้นเหรอ?
โห
จักรพรรดิผู้นี้ไม่ได้รู้สึกว่าน่าสนุกแบบนี้มานานแล้ว
ยกเก้าอี้เตี้ยมาให้พร้อม
เตรียมดูเรื่องสนุกได้เลย