“ที่นี่ที่ไหน?”
“หรือว่าฉันที่โดนรถบรรทุกชนตายกำลังเห็นภาพหลอนอยู่?” วินาทีแรกที่โรเกอลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือโลกที่แปลกประหลาดเกินกว่าจะบรรยาย
ภายในห้อง ข้างเตียง
เขากับทารกแรกเกิดอีกคนถูกสาวใช้ผมแดงส่งมอบให้คู่สามีภรรยาหนุ่มสาวที่อยู่ข้าง ๆ
“ดีเหลือเกิน”
“ยินดีด้วยค่ะ คุณนาย เด็ก ๆ แข็งแรงดีทั้งคู่ เป็นฝาแฝดค่ะ” ลิเลีย สาวใช้ที่ช่วยทำคลอด คุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วกล่าวแสดงความยินดีกับทั้งสอง
“ทำได้ดีมาก เซนิส!”
เปาโลที่เพิ่งได้เป็นพ่อคนชูนิ้วโป้งให้เซนิสผู้เป็นภรรยา เขาอุ้มทารกทั้งสองขึ้นมาแล้วจูบคนละที
ทารกทั้งสองต่างก็ทำหน้าเหม็นขี้หน้าขึ้นมาทันที
“ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเด็กผู้ชายทั้งคู่ สุดยอดไปเลย!” เปาโลพูดพลางยิ้ม
เซนิสเช็ดเหงื่อบนใบหน้า ก่อนรับเด็กทั้งสองมาจากอ้อมแขนสามี “อ๊ะ จริงสิ เรายังไม่ได้ตั้งชื่อให้พวกเขาเลย!”
“ลูกชายคนโตชื่อรูดีอุส ส่วนคนรองชื่อโรเกอก็แล้วกัน!”
“พอโตขึ้น คนหนึ่งเรียนเวทมนตร์ อีกคนก็ตามฉันไปเรียนวิชาดาบ!”
สองสามีภรรยาเริ่มวาดฝันถึงอนาคตอันงดงาม ต่างคนต่างพูดคุยกันอย่างออกรส พร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้า
ไม่นานนัก
โรเกอก็สังเกตเห็นทารกอีกคน
รูดีอุส พี่ชายราคาถูกที่คลอดออกมาก่อนเขา กลับกำลังยิ้มอย่างหื่นกาม
ตอนที่อีกฝ่ายเอื้อมมือไปจับหน้าอกของเซนิส หญิงสาวก็รู้สึกตัว
“รูดีของแม่… หิวแล้วใช่ไหม?”
เธอกำลังจะอุ้มเด็กทั้งสองขึ้นมาให้นมพร้อมกัน คนหนึ่งอยู่ซ้าย อีกคนอยู่ขวา แต่โรเกอกลับตบพี่ชายราคาถูกที่อยู่ข้าง ๆ กระเด็นไปเสียก่อน
จากนั้นก็เริ่มดูดนมเอง
ทารกที่ถูกผลักออกไปไม่ร้องไห้งอแง กลับจ้องเขาด้วยสายตาโกรธจัด
ราวกับกำลังประท้วงการกระทำเห็นแก่ตัว ไร้คุณธรรมเช่นนี้
เมื่อเห็นดังนั้น โรเกอก็อดสงสัยในใจไม่ได้ว่า เจ้าหมอนี่ที่เกิดมาพร้อมกับเขา จะเป็นผู้กลับชาติมาเกิดเหมือนกันหรือเปล่า?
ขณะที่ทารกแรกเกิดทั้งสองกำลังจ้องตากันเขม็ง
เซนิสผู้แสนอ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความรักของมารดาเอื้อมมือมาลูบศีรษะโรเกอ
“เจ้าตัวเล็ก หวงนมแม่เหมือนกันนี่นา? ห้ามแกล้งพี่ชายนะ…”
เมื่อเห็นว่าเด็กทั้งสองเพิ่งเกิดก็รู้จักแย่งอาหารกันแล้ว เซนิสก็เผยรอยยิ้มเปี่ยมสุขอย่างขบขัน
สองสามีภรรยากำลังกล่อมลูก สำหรับพ่อแม่มือใหม่อย่างพวกเขาแล้ว เรื่องนี้ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ลิเลียสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับเริ่มสงสัยในชีวิต
เด็กสองคนงั้นเหรอ?
เพิ่งเกิดมาก็ไม่ร้องไม่งอแง แถมยังเริ่มตีกันอีก? นี่มันเด็กสองคนจริง ๆ เหรอ? หรือโดนผีสิงกันแน่?
ในเวลาเดียวกัน
โรเกอแย่งกินนมเสร็จก่อน แล้วก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว
………………
ฉันชื่อโรเกอ
ข่าวดีคือฉันข้ามโลกมาแล้ว ส่วนข่าวร้ายคือฉันข้ามมายังโลกที่ไม่รู้จักเลยสักนิด
เรื่องที่ฉันข้ามโลกมา
ต้องย้อนกลับไปเล่าถึงวันหนึ่งในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนอันร้อนระอุ
หลังจากเพื่อนสนิทลาออกจากโรงเรียนมัธยมปลาย เขาก็เอาแต่เก็บตัวอยู่บ้าน ไม่ยอมออกไปไหน
ด้วยความเป็นห่วง โรเกอจึงตั้งใจไปเยี่ยมเขา
แต่พอเปิดประตูห้องเข้าไป ก็ได้กลิ่นเหม็นประหลาดที่ไม่เคยเจอมาก่อน เพื่อนสนิทสวมแว่นของเขายังคงนั่งดูอนิเมะอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
บนโต๊ะมีกระดาษทิชชูใช้แล้วกองพะเนิน ส่วนขยะก็เกลื่อนเต็มพื้น…
อีกฝ่ายพึมพำอะไรซ้ำไปซ้ำมา โรเกอพอฟังออกอยู่ไม่กี่ประโยค “โรซี่… ฮิฮิ โรซี่ของฉัน เทพธิดาของฉัน…”
มองไปรอบห้อง
มีแต่ฟิกเกอร์กับโปสเตอร์จากโลกสองมิติเต็มไปหมด…
โรเกอส่ายหน้า พูดไม่ออกจนถึงขีดสุด
ตอนเด็ก ๆ เพื่อนสนิทคนนี้ยังสนิทกับเขาดีอยู่เลย แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรถึงเริ่มหลงใหลโลกสองมิติ
ทุกครั้งที่เจอกัน อีกฝ่ายจะตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “โรซี่ โรซี่…”
แล้วก็เล่าเรื่องราวจากโลกสองมิติให้ฟัง
แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวละครกระดาษจากโลกสองมิติอย่างโรซี่มีดีตรงไหน ถึงทำให้เพื่อนสนิทของเขาหลงใหลได้ขนาดนี้
พูดถึงเรื่องนั้น
เพื่อนสนิทคนนี้ไม่รู้ไปมีเรื่องอะไรตอนเรียนมัธยมปลาย น่าจะชกต่อยกับนักเรียนลูกเศรษฐีล่ะมั้ง
อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นเขาก็ถูกโรงเรียนไล่ออก
นับแต่นั้นมาก็ปล่อยตัวปล่อยใจ เอาแต่ฝันกลางวันว่าได้ข้ามไปยังโลกสองมิติ แล้วใช้ชีวิตแบบไม่ต้องอายใครกับภรรยาจากโลกสองมิติของตัวเอง
ในฐานะเพื่อนที่เคยสนิทกันที่สุด โรเกอเคยมาเกลี้ยกล่อมเขาอยู่หลายครั้ง แต่ก็แทบไม่ได้ผล
ครั้งนี้ก็เหมือนกัน
แค่อยู่ที่นี่ไม่กี่นาที ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว แทบจะกลายเป็นการถามคำตอบคำตามมารยาท
แทบไม่มีเรื่องอะไรให้คุยกันเลย
“เอ่อ… ฉันกลับก่อนนะ ไว้คราวหน้าจะมาเยี่ยมใหม่”
“อย่าลืมกินข้าวให้ตรงเวลา อย่านอนดึก แล้วก็ลดเรื่องช่วยตัวเองลงบ้าง”
“ดูแลสุขภาพด้วยนะ เจียฮาว”
ซ่งเจียฮาวไม่แม้แต่จะเงยหน้า เขาโบกมืออย่างรำคาญ “รู้แล้วน่า รู้แล้ว จู้จี้ชะมัด ทำไมเดี๋ยวนี้นายถึงน่ารำคาญเหมือนแม่ฉันเลย”
ตอนโรเกอออกจากบ้านเพื่อนสนิท เวลาก็ล่วงเลยมาถึงช่วงบ่ายแล้ว
เขาเตรียมจะข้ามถนนใหญ่
แต่สุดท้ายเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นตามคาด
รถบรรทุกคันหนึ่ง ไม่รู้ว่าจงใจหรือเปล่า จู่ ๆ ก็พุ่งตรงเข้ามาราวกับวางแผนไว้แล้ว
โครม!
กว่าจะรู้ตัว โรเกอก็ถูกชนกระเด็นไปไกลแล้ว
ก่อนตาย โรเกอมีความคิดเดียวว่า บ้าจริง รู้อย่างนี้ว่าต้องตายเร็วขนาดนี้ ไม่สู้ทำตัวเหลวไหลนอนอยู่บ้านเหมือนเพื่อนสนิทเสียยังดีกว่า
【นี่!】
【ฉันชนผิดคนหรือเปล่าเนี่ย? หมอนี่ไม่ใช่ซ่งเจียฮาวนี่นา!】
【หา? ไม่จริงน่า! แค่ให้ชนคนคนหนึ่งยังชนผิดได้อีก… ช่างเถอะ ใช้คนนี้แทนไปก่อนก็แล้วกัน】
【งานคราวนี้เหมือนจะเป็นเรื่องอสัญชาตญาณ งั้นก็ส่งเขาไปโลกอสัญชาตญาณแล้วกัน…】
ในความพร่าเลือน โรเกอคล้ายได้ยินเสียงใครบางคนกำลังพูดอยู่
เมื่อเขาลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองอยู่ในต่างโลกแล้ว กลายเป็นทารกแรกเกิด แถมยังเป็นลูกคนที่สอง
【ติ๊ง!】
【ระบบเปิดใช้งาน】
【กำลังผูกมัดตัวตนของโฮสต์: ซ่งเจียฮาว…】
【กำลังตรวจสอบ! คำเตือน คำเตือน การตรวจสอบตัวตนโฮสต์ผิดพลาด กำลังแก้ไข แก้ไขไม่สำเร็จ…】
【ระบบกำลังยกเลิกการผูกมัด ความคืบหน้า 1%, 2%…】
“???”
โรเกอ
ข่าวดีคือเขายังไม่ตาย แถมยังข้ามโลกมา พร้อมกับมีระบบติดตัวมาด้วย
ข่าวร้ายคือระบบดันจะยกเลิกการผูกมัดตั้งแต่เริ่มเรื่อง
“เดี๋ยวก่อน! ระบบ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
โรเกอตะโกนในใจ เดิมคิดว่าระบบคงยกเลิกการผูกมัดแล้วจากไป แต่ไม่คิดว่ามันจะตอบกลับมา
【พี่ชาย ขอโทษจริง ๆ… เมื่อกี้รถบรรทุกชนผิดคน แต่เพื่อชดเชยให้คุณ ฉันจัดการให้คุณมาเกิดใหม่ในต่างโลกแห่งนี้แล้ว】
“ต่างโลก?”
“ต่างโลกอะไร?”
โรเกอแทบไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับโลกสองมิติ จึงรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง
【ที่นี่คือโลกของอสัญชาตญาณ】
“อสัญชาตญาณ?”
“นี่ไม่ใช่ต่างโลกที่เจียฮาวพูดถึงทุกวันหรอกเหรอ?”
โรเกอพลันทำสีหน้ากระจ่างแจ้ง
【ใช่แล้ว เดิมทีโอกาสข้ามโลกครั้งนี้เป็นของเพื่อนคุณ ซ่งเจียฮาว แต่เพราะเหตุบังเอิญเกิดความผิดพลาดขึ้น โอกาสนี้เลยตกมาถึงคุณ】
“เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้นายบอกว่าชนผิดคน? งั้นที่ฉันโดนชนตายก็เป็นแผนของนายงั้นเหรอ? บ้าจริง ระบบ นายกินแป้งทอดไหม?”
“ฉันอุตส่าห์เรียนหนักมาสิบกว่าปี อีกไม่นานก็จะเรียนจบแล้วกลับบ้านไปรับช่วงกิจการต่อแท้ ๆ แต่กลับส่งฉันมาต่างโลกเนี่ยนะ?”
ถ้าโอกาสข้ามโลกตกเป็นของเพื่อนสนิท เขาคงดีใจแทบตาย แต่โรเกอไม่อยากข้ามโลกเลยสักนิด
เพราะบนโลกนี้ยังมีคนอีกมากมายที่เขาอาลัยอาวรณ์
ครอบครัว
เพื่อน
ชีวิตมีความสุขสมบูรณ์ แถมอนาคตก็สดใส…
แล้วเขาจะข้ามมายังโลกแปลกหน้าเพื่ออะไรล่ะ?
【เอ่อ เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว ต่อให้คุณโทษฉันก็ไม่มีประโยชน์ คนตายคืนชีพไม่ได้ เราแยกย้ายกันด้วยดีเถอะ อีกเดี๋ยวฉันก็จะยกเลิกการผูกมัดแล้ว】
“เฮ้ เดี๋ยวก่อน!”
“อย่าเพิ่งไป!”
“ระบบ นายคืออุปกรณ์โกงของฉันใช่ไหม? นายคิดจะทิ้งฉันไว้ในต่างโลกให้เอาตัวรอดเอง แล้วไม่สนใจอะไรเลยงั้นเหรอ?”
“ขอร้องล่ะ! ฉันเป็นคนที่นายหาคนมาชนจนตายนะ นายจะไม่รับผิดชอบให้ถึงที่สุดเลยหรือไง?”
【ระบบนี้ก็ลำบากใจเหมือนกัน ฉันเองก็อยากผูกมัดกับคุณ ช่วยให้คุณก้าวไปสู่จุดสูงสุดของชีวิต แต่คุณไม่ใช่แม่แบบตัวเอกที่มีโชคชะตาหนุนหลัง… โชคชะตาของคุณไม่อาจรองรับระบบได้ ระบบ ‘ยิ่งวางมาดก็ยิ่งไร้เทียมทาน’ นี้เดิมทีเตรียมไว้ให้ซ่งเจียฮาว เพื่อนสนิทของคุณ…】
…………
โรเกอกำหมัดอย่างไม่ยอมแพ้ “เอ่อ หมายความว่าเพื่อนสนิทของฉันต่างหากที่เป็นตัวเอกใช่ไหม?”
“ดี ดีมาก ระบบ ‘ยิ่งวางมาดก็ยิ่งไร้เทียมทาน’ สินะ ในเมื่อนายกำลังจะยกเลิกการผูกมัด ก่อนจากกันก็ทิ้งของดีไว้ให้ฉันบ้างเถอะ ถือเป็นค่าชดเชยก็แล้วกัน”
【อืม เรื่องนี้เป็นความผิดพลาดในการทำงานของฉันจริง ๆ จะทิ้งค่าชดเชยไว้ให้คุณสักหน่อยก็สมเหตุสมผล…】
【เอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันจะมอบสายตาทะลุปรโลกให้คุณ ขอให้การเดินทางในต่างโลกต่อจากนี้ราบรื่นนะ】
“เดี๋ยวสิ นี่จะไปแล้วเหรอ?”
“นายยังไม่ได้อธิบายอะไรให้ชัดเลย สายตาทะลุปรโลกคืออะไร? ระบบปริศนาที่พูดแค่ครึ่งเดียวแล้วก็หายไปนี่มันน่าตายจริง ๆ!”
หลังจากแน่ใจว่าระบบหนีไปแล้ว
โรเกอก็ทำหน้าเหมือนเพิ่งเจอเรื่องซวยสุดขีด สีหน้าบูดบึ้งอย่างยิ่ง จากนั้นก็กลับชาติมาเกิดอย่างงุนงง
ล้อกันเล่นหรือไง?
เพียงเพราะฉันไม่ได้มีแม่แบบตัวเอก อุปกรณ์โกงถึงกับใจร้ายทิ้งฉันไปงั้นเหรอ? น่าเจ็บใจจริง ๆ!!!