แผนการลับแบบเดียวกันกำลังเกิดขึ้นอีกฟากหนึ่งของหมู่บ้าน
สำนักเฟยซาน ลัทธิสุขาวดี พรรคกระยาจกสาขาหนึ่ง และศิษย์คนสุดท้ายของสำนักหมื่นพิษมารวมตัวกัน
“ตอนนี้จะเอายังไงดี?
ไม่ได้อะไรกลับมาเลย แถมยังเสียกำลังคนไปอีก”
เฟยปู้ฉวิน ประมุขสำนักเฟยซาน เอ่ยด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ศิษย์ยังไม่กลับมาจนถึงตอนนี้ ส่วนใหญ่คงพลาดท่าอยู่ข้างในแล้ว”
หวงซิ่งเอ๋อร์ หัวหน้าลัทธิสุขาวดี ก็มีสีหน้าเศร้าสลดไม่ต่างกัน
“คนของสำนักหมื่นพิษไม่ได้บอกไว้หรือ? แค่จับตาดูสำนักกุ่ยกู่ให้ดีก็พอแล้ว”
ขอทานเฒ่ายกน้ำเต้าสุราขึ้นกระดกอึกใหญ่ ก่อนเอ่ยอย่างไม่ทุกข์ร้อน
ขอทานน้อยของพรรคกระยาจกหนีออกจากเขตหมอกพิษมาได้อย่างปลอดภัย
จึงไม่ได้สูญเสียอะไรไป
พอเห็นคนอื่นเจอเรื่องซวย ขอทานเฒ่าก็อารมณ์ดีไม่น้อย
ทุกคนต่างหันไปมองศิษย์คนสุดท้ายของสำนักหมื่นพิษ
เป็นผู้หญิง สวมชุดดำทั้งตัว บรรยากาศรอบกายดูหม่นหมอง
นางหดตัวลีบ มองแล้วขี้ขลาดอย่างยิ่ง
“ข้าเหรอ? ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน
ข้าแค่ติดตามอาจารย์กับศิษย์พี่ออกมาเปิดหูเปิดตา
ฮือ ๆ แม้แต่เงินค่าเดินทางกลับสำนัก ข้าก็ไม่มีแล้ว”
“เฮ้อ ช่างเถอะ จับตาดูสำนักกุ่ยกู่ต่อไปก็แล้วกัน
พวกเขาไปไหน พวกเราก็ตามไปที่นั่น”
“นั่นสิ แล้วก็ไม่ต้องส่งเจ้าพวกเด็ก ๆ ไปเฝ้าแล้ว พวกเราผลัดกันจับตาดูเอง จะได้ไม่ปล่อยให้พวกมันหนีไปได้”