“ถ้าอร่อยก็เก็บไว้กินเองเถอะ”
ตาเฒ่าเจียงสะบัดแขน แล้วโยนชามกับตะเกียบในมือทิ้งลงแม่น้ำทันที
จากนั้นก็หิ้วคันเบ็ดเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
หลี่ชิงชานมองแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่เดินจากไป พลางหัวเราะเบา ๆ
แล้วตักข้าวใส่ชามให้ตัวเองอีกชาม
เขากินไปห้าชามใหญ่ ก่อนจะกินต่อไม่ไหวจริง ๆ
เนื้อในหม้อแทบไม่พร่องลงไปเลย
เขาตรวจดูบริเวณรอบ ๆ อย่างละเอียด พอแน่ใจว่าไม่มีใครแล้ว ก็เก็บเนื้อที่เหลือทั้งหมดใส่ช่องเก็บของ
จากนั้นเปิดหน้าต่างสถานะดู
ค่าพลังชีวิตเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าทันที
เดิมทีมีค่าพลังชีวิตเพียง 1,650 ตอนนี้กลับกลายเป็น 3,300
แถมไม่มีข้อความแจ้งว่าได้รับบัฟอะไร เห็นได้ชัดว่าเป็นโบนัสถาวร
ให้ตายเถอะ กินไปแค่นี้ก็เพิ่มเป็นสองเท่าแล้ว ถ้ากินหมดหม้อจะไม่พุ่งทะลุฟ้าเลยหรือไง?
ถึงตอนนั้นเขาก็จะเป็นตัวชนที่ถึกที่สุด
หลี่ชิงชานดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
ผ่านไปไม่กี่อึดใจ ในที่สุดเขาก็สงบสติอารมณ์ลงได้
ตอนนี้เตรียมการต่าง ๆ ไว้เกือบครบแล้ว ที่เหลือคงต้องเข้าไปในส่วนลึกของภูเขาไอหมอกถึงจะจัดการได้
หลัก ๆ มีอยู่สองเรื่อง
หนึ่งคือหาอัญมณีห้าสีที่เหลืออีก 3 เม็ด
สองคือไปยังบริเวณลาวาในถ้ำใต้ดิน แล้วหาดอกบัวทองเพลิงปฐพีให้เจอ
รวมถึงหลอมกระบี่ไอหมอกด้วย
ตำแหน่งของอัญมณีห้าสีและถ้ำใต้ดินถูกทำเครื่องหมายไว้อย่างชัดเจน
ไม่นับว่าเป็นเรื่องยาก
สุดท้ายคือไปยังตำหนักหลักใจกลางภูเขาไอหมอก แล้วนำดอกลิลลี่น้ำแข็งมา
วันนั้นที่ปากหมู่บ้าน เขาเห็นนักบุญบุตรแห่งสำนักกุ่ยกู่มีค่าสถานะถึง 50 อยู่สี่ด้าน แต่กลับยังไม่ทะลวงขั้น
คิดดูแล้ว อีกฝ่ายคงกำลังรอโอกาสที่บรรพาจารย์แห่งสำนักกุ่ยกู่จัดเตรียมไว้ให้