“โสมชะตาสวรรค์! ข้าเห็นแล้ว!
เขียวสดฉ่ำน้ำ คล่องแคล่วดุจปลาว่าย!
คุณชาย เป็นโสมชะตาสวรรค์จริง ๆ!
โสมล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งในรอบร้อยปี ปรากฏขึ้นจริง ๆ แล้ว”
“ดี! ข้านึกว่าเป็นแค่ตำนานเสียอีก ไม่คิดว่าจะมีอยู่จริง
ไอ้หนุ่ม รีบส่งโสมชะตาสวรรค์มา!”
หลี่ชิงชานหันไปมองทางต้นเสียง
มีคนรับใช้คุ้มกัน 4 คน ล้อมหน้าล้อมหลังคุณชายผู้มั่งคั่งที่สวมเสื้อคลุมไหมยาวและห้อยหยกไว้ที่เอว
ในข่าวกรองบอกว่าที่นี่มีโสมชะตาสวรรค์อยู่กลุ่มหนึ่ง
หลี่ชิงชานเพิ่งตกขึ้นมาได้แค่ 6 ต้น
เป็นไปไม่ได้ที่จะกลับไปตอนนี้
เขาแอบเปิดพรสวรรค์ ตรวจดูหน้าต่างสถานะของคนกลุ่มนั้น
คนหนึ่งอยู่ขั้นหลอมหนังชั้นหนึ่ง อีกสองคนอยู่ขั้นหลอมหนังชั้นสอง
คุณชายผู้มั่งคั่งกับหัวหน้าคนรับใช้ต่างอยู่ขั้นหลอมหนังชั้นสาม
พวกกระจอกกลุ่มหนึ่ง ไม่รู้เหมือนกันว่าจะวางท่าเบ่งอะไรนักหนา
“ทุกท่าน อย่างน้อยก็ควรมีลำดับก่อนหลังใช่ไหม?”
“ลำดับก่อนหลัง? ฮ่า ๆ ๆ ๆ
เจ้าไม่ลองไปถามดูบ้างหรือ ว่าสำนักเก้าเสวียนของพวกเราเมื่อไรจะ...”
คุณชายที่เป็นหัวหน้าชูมือห้ามคำพูดหยาบคายของคนรับใช้
เขาพับพัดในมือ แล้วประสานหมัดคำนับ
“ข้าหลี่จง เป็นบุตรชายโดยชอบธรรมของพ่อบ้านคนสนิทของบุตรชายโดยชอบธรรมของเจ้าสำนักสำนักเก้าเสวียน
ขอพี่ชายโปรดไว้หน้าข้าสักครั้ง!
ส่งโสมล้ำค่ามาเสีย
อย่าทำให้ข้าโมโห”
หลี่ชิงชานได้ยินอีกฝ่ายพูดแล้วใช้เวลาหลายวินาทีคิดตาม
ในที่สุดก็เข้าใจฐานะของคนผู้นี้
สรุปก็คือลูกชายของคนรับใช้คนหนึ่งนั่นเอง
ถ้าไม่รู้คงนึกว่าเป็นเจ้าสำนักเก้าเสวียนเสียอีก
หลี่ชิงชานประสานหมัดคำนับเช่นกัน
“ข้าหลี่โก่วตั้น เป็นขุนนางในราชสำนักของจักรพรรดิแคว้นต้าเยี่ยน และเป็นราษฎรใต้ปกครองของขุนนางผู้นั้น