“อันนี้ก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน”
ประสาทจริง ๆ
หลี่ชิงชานแอบด่าในใจ
“ฉันอยากเรียนวิชาของคุณ คุณมีวิชาอะไร ฉันก็อยากเรียนวิชานั้น เอาไหม?”
“แค่นี้เหรอ?”
ท่านเชวียถอนหายใจอย่างเสียดาย
“ฉันสอนวิชาให้คุณได้ แต่สอนได้แค่วิชากรงเล็บสยบมังกรยี่สิบสองท่า”
“ทำไมล่ะ?”
“ฉันเป็นศิษย์พรรคกระยาจก จะกินบนเรือนขี้บนหลังคา ถ่ายทอดวิชาของพรรคให้คนนอกได้ยังไง?”
“แล้วคุณยังถ่ายทอดวิชากรงเล็บสยบมังกรยี่สิบสองท่าให้ฉันอีก ไม่ขัดแย้งกันเองเหรอ?”
“วิชากรงเล็บสยบมังกรยี่สิบสองท่านี้ ประมุขเซียวเป็นคนคิดค้นขึ้นเมื่อหลายปีก่อน เขาเป็นคนใจกว้างมาก
การถ่ายทอดวิชาต้องดูว่าเข้าตากันหรือเปล่า
แต่ก็มีกฎที่รู้กันอยู่ คือห้ามถ่ายทอดวิชาให้ใครง่าย ๆ ทั้งชีวิตถ่ายทอดได้แค่หนึ่งหรือสองคนเท่านั้น”
“ก็ได้...”
หลี่ชิงชานรู้ดีว่าคนเรามักโลภไม่รู้จักพอ
เขาจึงไม่บังคับต่อ แค่ได้เรียนวิชากรงเล็บสยบมังกรยี่สิบสองท่าก็นับว่าดีมากแล้ว
ถึงอย่างไรมันก็เป็นวิชาระดับสูงที่ต่อกรกับวิชาฟันเทพมารกุ่ยกู่ได้
แต่มีวิชาแค่นี้ คงยังไม่นับว่าเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่หรอกมั้ง?
หลี่ชิงชานครุ่นคิด ก่อนเอ่ยต่อ
“เล่ามาสิ ทำไมคุณถึงไปสู้กับผู้อาวุโสอาภรณ์สีสันคนนั้น?”
พอได้ยินคำถามของหลี่ชิงชาน ดวงตาของท่านเชวียก็ลุกโชนด้วยความโกรธ
“เพราะฉันสืบรู้เรื่องใหญ่เข้า ผู้อาวุโสอาภรณ์สีสันแอบทำเรื่องตัดอวัยวะเด็กเพื่อแสวงหาผลประโยชน์”
“ในเมื่อคุณช่วยฉันไว้ แสดงว่าคุณก็คงมีใจรักความยุติธรรม
เรามาร่วมมือกันฆ่าผู้อาวุโสอาภรณ์สีสัน กำจัดภัยให้ชาวบ้านดีไหม?”