“วีรบุรุษ ผมน้องรองตระกูลอวี๋ไม่อยากเป็นชาวประมงไปทั้งชีวิต
ผมอยากติดตามวีรบุรุษสร้างเนื้อสร้างตัว
หวังว่าวีรบุรุษจะรับผมไว้
ต่อไปผมยินดีบุกน้ำลุยไฟ รับใช้วีรบุรุษจนตัวตาย”
พี่ใหญ่ตระกูลอวี๋รีบวิ่งเข้ามา ยื่นมือไปดึงน้องรองไว้
“น้องรอง แกบ้าไปแล้วเหรอ?
วีรบุรุษเป็นคนระดับไหนกัน? จะมีเวลามาสนใจพวกเราได้ยังไง?”
“พี่ใหญ่ อย่ามายุ่งกับผม ผมทนชีวิตหาปลาแบบนี้ทุกวันไม่ไหวแล้ว
ต้องตากลมตากฝน
กินก็ไม่อิ่ม ใส่เสื้อผ้าก็ไม่อุ่น
ผมจะสู้! ผมจะฝ่าฟัน!
ผมจะทำให้พ่อแม่ได้ใช้ชีวิตสุขสบาย”
หลี่ชิงชานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมองทั้งสามคน
“ฝีมือของพวกคุณสามคน ต่อให้ไม่หาปลา ก็น่าจะมีที่รับเข้าทำงานไม่ใช่เหรอ?”
“มีคนมาชวนพวกเราอยู่ครับ แต่ก็เป็นพวกโจรน้ำกับโจรเร่ร่อนทั้งนั้น
ยังมีเศรษฐีบางคนที่อยากรับพวกเราไปเป็นยามเฝ้าบ้านด้วย
ผมเห็นว่าอนาคตไม่สดใส เลยไม่ได้ไป อยู่ในหมู่บ้าน อย่างน้อยก็ยังได้อยู่ข้างพ่อแม่บ่อย ๆ
จนกระทั่งวันนั้นได้พบวีรบุรุษทั้งสาม ปราบราชามังกรก้ามเหล็ก แล้วก็สังหารราชามังกรหนองบึง
ผมถึงได้รู้สึกว่าลูกผู้ชายควรเป็นแบบนี้
เพราะอย่างนั้นผมถึงคิดจะมาสวามิภักดิ์”