ปัญหาที่เหลืออยู่คือจะออกไปอย่างไร
หลี่ชิงชานอยากให้เกราะเทพแปลงร่างเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดอื่น
น่าเสียดายที่คนด้านนอกหลายคนนั้นแข็งแกร่งเกินไป ไม่มีทางหลอกพวกเขาได้
หลี่ชิงชานคาดว่าคนเหล่านั้นส่วนใหญ่คงบรรลุขั้นหลอมกระดูกแล้ว
ตอนนี้คนในภูเขามีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ต้องรีบเอาดอกลิลลี่น้ำแข็งดอกสุดท้ายมาให้ได้!
จะได้ไม่เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นเสียก่อน
ตอนหลี่ชิงชานเข้ามาในภูเขา เขาเห็นแล้วว่ามีคนจำนวนมากทยอยเข้ามาจากเชิงเขา
เขาเปิดหน้าต่างสถานะดูเวลา
ตอนนี้สองทุ่มแล้ว
เวลาเหลือน้อยลงทุกที
หลี่ชิงชานควบคุมเกราะเทพให้หันไปมองอีกด้านของถ้ำ
ทางเดินเส้นนั้นอยู่ตรงข้ามกับตำหนักใจกลางภูเขาไอหมอกพอดี
ถ้าไปทางนั้นคงต้องอ้อมไกลมาก
แถมระยะทางยังต้องเกินขีดจำกัดที่ 2,700 เมตรแน่นอน
ช่างเถอะ ให้เกราะเทพกลายเป็นเครื่องเจาะอุโมงค์แล้วเจาะออกไปเลย
หลี่ชิงชานขยับความคิด สั่งให้เกราะเทพขุดอุโมงค์มาทางนี้
เพิ่งขุดไปได้ 200 เมตร เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เกราะเทพพุ่งเข้าไปในถ้ำแห่งหนึ่งอย่างกะทันหัน
มีร่างขนาดมหึมาสองร่างหมอบอยู่ในถ้ำ พวกมันเข้าปกคลุมเกราะเทพในพริบตา
“โฮก! (นี่มันตัวอะไรกัน?)
ฮ่า ๆ ๆ ไม่คิดเลยว่าก่อนตายจะยังได้กินอีกมื้อ
ข้า เสือแม่ทัพใหญ่ ก็ไม่เสียทีที่อาละวาดไปทั่วมาทั้งชีวิต!”
“อาว! (เสือแม่ทัพใหญ่ ฝันหวานไปเถอะ!
เจ้าตัวจ้อยนี่ ข้าหมาป่าจอมพลจะกินเสียให้ได้ ข้าพูดเอง แค่ก ๆ...)”
“พี่ชายทั้งสอง เสือกับหมาป่าคุยกันรู้เรื่องได้อย่างไรกัน?”
“เอ๊ะ? เจ้าตัวจ้อยนี่ฟังที่เราพูดรู้เรื่องด้วยหรือ”
“ไม่ใช่แค่ฟังรู้เรื่อง ยังพูดได้ด้วย วิเศษจริง ๆ!”