การต่อสู้ดำเนินไปนานกว่าสิบนาที
สุดท้ายก็เป็นไปตามคาด พยัคฆ์ยักษ์คว้าชัยชนะไปได้
ซากหมาป่าขนาดมหึมาร่วงกระแทกพื้นเสียงดังโครม
ท้องของมันฉีกเป็นรูใหญ่ ไส้พุงทะลักกระจายเกลื่อนพื้น
พยัคฆ์ยักษ์กระโจนเข้าใส่แล้วขย้ำกินอย่างตะกละตะกลาม
มันคิดแผนเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
กินจนอิ่มหนำสำราญแล้วค่อยไปขอยาวิเศษจากเจ้าตัวประหลาดนั่นมารักษาตัว
จากนั้นค่อยกินเจ้าตัวประหลาดนั่นเสีย ไม่แน่ว่าพลังจะเพิ่มขึ้นอีกมหาศาล
มันกลืนเครื่องในของหมาป่ายักษ์ลงไปไม่กี่คำ ก่อนจะเดินกะเผลกไปยังถ้ำที่เกราะเทพอยู่
เพิ่งเดินไปได้ครึ่งทาง ก็รู้สึกปวดท้องอย่างรุนแรง
ราวกับมีกรรไกรกำลังแทงเครื่องในอย่างบ้าคลั่ง
เสือเจ็บจนลุกไม่ขึ้น หมอบลงกับพื้น
เลือดทะลักออกมาจากปากและจมูกเป็นสาย
เมื่อไรกัน? หรือว่า...
มันนึกถึงตอนที่เพิ่งกลืนเครื่องในของหมาป่ายักษ์ลงไป
เหมือนจะกลืนอะไรลื่น ๆ ลงไปด้วย
ก่อนตาย มันเห็นมนุษย์คนหนึ่งเดินเข้ามาจากทางเดินเบื้องหน้า
“พี่เสือ ไปดีนะ
สมบัติทั้งตัวของพี่ ฉันจะเอาไปใช้ให้คุ้มเลย
แม้แต่พู่กันเสือก็จะเอาไปแช่เหล้า”
พยัคฆ์ยักษ์ได้ยินดังนั้นก็ร้องโฮกเสียงหนึ่ง ก่อนสิ้นใจ
ไม่รู้ว่าโมโหจนตาย หรือถึงเวลาตายอยู่แล้วกันแน่