“เจ้ามาหาภรรยาข้าทำไม?”
“พี่ชาย อย่าเข้าใจผิด
ก่อนหน้านี้ข้าได้พบกับนักพรตพเนจรคนหนึ่ง เขาบอกว่าข้ากับภรรยาของพี่ชายเป็นคนคุ้นเคยกัน
ข้าจึงอยากมาเยี่ยมสักหน่อย”
“หึ น่าขันสิ้นดี
ข้าแนะนำว่าอย่ามาวุ่นวายอีก ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”
หลี่ชิงชานนึกถึงท่าทางอึกอักของอีกฝ่ายตอนซื้อขายกันเมื่อครู่
เขาล้วงตั๋วเงินมูลค่า 10 ตำลึงออกจากอกเสื้อ
อีกฝ่ายเหลือบมอง ก่อนแค่นเสียงอย่างดูแคลน
หลี่ชิงชานเห็นท่าทีเช่นนั้น จึงเปลี่ยนเป็นตั๋วเงินมูลค่า 100 ตำลึง
สีหน้าอีกฝ่ายเริ่มกระอักกระอ่วน ท่าทีเย็นชาก็พลันอ่อนลง
“ข้าจะบอกเจ้าไว้ก่อน พวกเจ้าแค่คุยกันเท่านั้น
ข้าจะเฝ้าอยู่ข้างนอกห้อง”
หลี่ชิงชานรู้สึกงุนงง คำพูดนี้ฟังดูแปลกชอบกล
แต่เมื่อเคล็ดวิชาที่เพิ่มรากกระดูกอยู่ตรงหน้า เขาก็ไม่มีเวลามาคิดเรื่องอื่นแล้ว
หลี่ชิงชานแอบปล่อยเกราะเทพออกไป
ให้มันคอยสอดส่องสถานการณ์เบื้องหน้าอยู่บนฟ้า
หากมีอะไรผิดปกติ เขาก็จะรู้ทันที
ส่วนตัวเขาเดินตามอีกฝ่ายไปที่บ้าน
ข้ามภูเขาสองลูก ผ่านหุบเขาแห่งหนึ่ง
เบื้องหน้าพลันเปิดกว้าง กลายเป็นดินแดนอุดมสมบูรณ์ที่ปลูกข้าวเลี้ยงปลา
หลี่อวิ๋นเฟยถอดหน้ากาก เผยให้เห็นรูปลักษณ์ของชาวนาเฒ่าคนหนึ่ง
ระหว่างเดินไปตามทางดิน ชาวบ้านที่ผ่านมาล้วนทักทายเขา