หลี่ชิงชานรอจนเสี่ยวเหมยกับเกราะเทพโผล่ขึ้นมาจากใต้ดิน
เขาแบ่งเกราะเทพส่วนหนึ่งมาคลุมร่างตัวเอง
ส่วนที่เหลือเก็บเข้าไปในมิติ
ช่วยไม่ได้ ร่างสมบูรณ์ของเกราะเทพใหญ่เกินไป
ถ้าใช้ทั้งหมด เขาคงได้กลายเป็นตัวละครร่างสูงใหญ่แถมอ้วนท้วน
อยู่ท่ามกลางผู้คนแล้วสะดุดตาเกินไป
ทันทีที่เดินเข้าไปในฝูงชน หลี่ชิงชานก็ได้ยินเสียงคนคุยกัน
“พวกคุณรู้สึกไหมว่าพอขึ้นมาแล้วอากาศหนาวกว่าเดิม?”
“ฉันรู้สึกจริง ๆ เดาว่าพอเข้าไปถึงใจกลางภูเขาไอหมอก ไอเย็นข้างในคงน่ากลัวกว่านี้อีก”
“แล้วจะเอายังไงดี? ทนไม่ไหวแน่
พ่อค้าหน้าเลือดคนนั้นขายเนื้อหั่นเต๋าให้พวกเราแค่นิดเดียว
ไม่พอให้เข้าไปสำรวจรอบหนึ่งด้วยซ้ำ”
ทุกคนพากันขมวดคิ้วคิดไม่ตก ไม่นานก็มีคนหนึ่งนึกวิธีออก
“เอาแบบนี้ไหม พวกเรารวบรวมเนื้อหั่นเต๋าที่ซื้อมา
แล้วส่งคนฝีมือดีเข้าไป สมบัติที่หาได้ก็แบ่งตามผลงาน ดีไหม?”
“ก็เป็นวิธีหนึ่งเหมือนกัน
แต่ถ้าคนนั้นแอบเก็บไว้เองล่ะ?
ไม่ต้องพูดถึงการแอบเก็บเลย ถ้าเจอพืชวิเศษหรือสัตว์วิเศษแล้วกินเข้าไปข้างใน พวกเราก็ไม่รู้หรอก”
“อืม จริงด้วย นี่เป็นปัญหาเลย
ต้องหาคนที่ไว้ใจได้จริง ๆ เท่านั้น”
หลี่ชิงชานฟังบทสนทนาของทุกคนแล้วก็คิดแผนขึ้นมาได้
นักล่าสมบัติพวกนี้ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกับเขา หาวิธีไล่พวกเขาลงไปก็พอ
ถึงอย่างไรตี๋เหรินฟางกับตาเฒ่าเจียงก็ยังอยู่ที่นี่