ยังไงด้วยคุณสมบัติที่ฆ่าไม่ตายของตัวเอง
ต่อให้ความจำเสื่อม หรือสมองเละไปทั้งก้อน ตราบใดที่ยังไม่ตาย ก็ฟื้นกลับมาได้
ไข่ในสมองนี่ สำหรับเขาแล้ว นอกจากเอาไปขาย ก็แทบไม่มีประโยชน์อะไร
หลี่ชิงชานเปิดดูหน้าต่างค่าสถานะของฮวาหรูชิงที่ย่ำแย่เกินทน
เขาลองใส่ค่าสถานะให้เธอ
พลัง ความเร็ว และความคล่องแคล่ว ล้วนใส่ไม่ได้
ถึงอย่างไรก็เป็นดอกไม้ จะหวังให้มันวิ่งไปต่อยคนก็คงไม่ได้
พลังชีวิตก็ใส่ไม่ได้เหมือนกัน นี่แหละที่ยุ่งยาก
แค่กระทบกระทั่งนิดหน่อยก็อาจทำให้มันบาดเจ็บได้
พลังจิต ความเข้าใจ และรากกระดูกต่างก็ถึงระดับเดียวกับค่าสถานะของหลี่ชิงชานแล้ว จึงใส่เพิ่มไม่ได้
มีเพียงอายุขัยเท่านั้นที่ใส่ได้
หลี่ชิงชานครุ่นคิด ก่อนถ่ายโอนไปให้ 5 ปี
ค่าสถานะอายุขัยบนหน้าต่างของอีกฝ่ายเปลี่ยนเป็น 5 ปีทันที
ส่วนอายุขัยบนหน้าต่างของหลี่ชิงชานก็ลดลง 5 ปีเช่นกัน
หลี่ชิงชานลองถ่ายโอนอายุขัยกลับคืนมา
ทำไม่ได้ ดูท่าพอให้ไปแล้วก็เอาคืนไม่ได้
เขาไม่ได้ใส่ใจ อย่างน้อยก็ช่วยรักษาชีวิตดอกไม้นี่ไว้ได้
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ หลี่ชิงชานก็ปิดหน้าต่างค่าสถานะอย่างพึงพอใจ
พอหันกลับมา ก็เห็นสีหน้าตกตะลึงสุดขีดของตาเฒ่าเจียง
“นะ...นาย นายเรียนวิชานั่นสำเร็จแล้วเหรอ?
แถมยังฝึกถึงขั้นที่หนึ่งแล้วด้วย!”
ชิงชานประสานมือคารวะตาเฒ่าเจียง
“ขอบคุณที่มอบสมบัติให้ครับ”
“ไม่ต้องเรียกผมว่าผู้อาวุโสหรอก ผมไม่คู่ควร
นายต่างหากที่เป็นผู้อาวุโส!
คนแก่อย่างฉันมีชีวิตมานานขนาดนี้ ยังไม่เคยเห็นอัจฉริยะประหลาดอย่างนายมาก่อนเลย!”