“ที่รัก ลงมาเร็ว ถึงบ้านแล้วนะ”
หลี่ชิงชานรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย จึงตบหวังอวี้หวนที่ยังเกาะอยู่บนตัวเขาเบา ๆ
“ไม่เอา เท้าเจ็บ เดินไม่ไหวแล้ว”
พูดจบ หวังอวี้หวนก็เอาศีรษะเล็ก ๆ ของตัวเองถูไถกับอกหลี่ชิงชาน
“หนูอวี้หวน ลงมาเดี๋ยวนี้!”
หญิงชราเอ่ยเสียงเข้ม
“ไม่เอา หนู...”
ยังพูดไม่ทันจบ ไม้เท้าท้อก็ฟาดหวือเข้ามาอย่างแรง
หวังอวี้หวนสะดุ้ง รีบหลบอย่างรวดเร็ว
หลี่ชิงชานถูกไม้เท้าฟาดกระเด็นไปหลายเมตร พอลุกขึ้นมา เขาก็ยังมึนงงไปหมด
ทุกคนต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ไม่มีใครคิดว่าจะเจอเหตุการณ์แบบนี้
แต่ทุกคนก็ดูออกว่าไม้เท้าฟาดนั้นไม่ได้มีพลังมากนัก
จึงไม่มีใครเข้าไปช่วยพยุงหลี่ชิงชาน
“อ๊ะ ขอโทษที ๆ ฉันแก่แล้ว มือหนักไปหน่อย
พ่อบ้านหวัง รีบไปช่วยพยุงคุณชายท่านนี้ขึ้นมาเร็ว
ทุกท่านยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม?
ใกล้เที่ยงแล้ว ถ้าไม่รังเกียจ ก็เข้าไปกินข้าวในจวนอ๋องกันเถอะ”
“รบกวนแล้วครับ!”
ตี๋เหรินฟางประสานมือคารวะตอบ
คนอื่น ๆ ต่างก็ประสานมือคารวะฮูหยินผู้เฒ่าหวังเช่นกัน
หลี่ชิงชานถูกชายวัยกลางคนร่างอ้วนท้วมคนหนึ่งช่วยพยุงขึ้นมา
เขาเดินตามทุกคนเข้าไปในจวนอ๋องอย่างงุนงง
กระทั่งนั่งลงที่โต๊ะอาหาร ถึงค่อยได้สติกลับมา
นี่กำลังโกรธที่หวังอวี้หวนขโมยเงินสินะ แต่ประเด็นคือเขาไม่ได้สั่งให้หวังอวี้หวนไปขโมยสักหน่อย
เลือดที่เสียไปก็ไม่ได้มาก ผ่านไปแค่ครู่เดียวก็ฟื้นเต็มแล้ว