ทั้งสามคนถูกหลี่ชิงชานพาไปยังห้องของเขา
เมื่อเห็นสมบัติล้ำค่าและวัตถุดิบยาหายากกองพะเนินเป็นภูเขาอยู่ในห้องของหลี่ชิงชาน ทั้งสามก็สูดหายใจเฮือกด้วยความตกตะลึง
“ให้ตายเถอะ! นายไปหาวัตถุดิบยาล้ำค่ามากมายขนาดนี้มาจากไหน?”
หวังอวี้หวนกลืนน้ำลาย ก่อนจะหยิบดอกบุปผาน้ำแข็งวิญญาณบนพื้นขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด
หลงจิ่วเองก็มีสีหน้าตื่นตะลึง จ้องมองสมบัติล้ำค่าที่กองอยู่เต็มพื้นไม่วางตา
ตี๋เหรินฟางไม่พูดอะไร ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสลับไปมาระหว่างหลี่ชิงชานกับสิ่งของบนพื้น
ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
หลี่ชิงชานรู้ดีว่าการทำแบบนี้เสี่ยงต่อตัวเขาอย่างมาก
แต่ตอนนี้เหลือเวลาเพียง 3 วัน เขาต้องหาเงินให้ได้ 2 ล้าน
เมื่อเทียบกับเหรียญคืนชีพแล้ว ความเสี่ยงแค่นี้ไม่นับเป็นอะไรเลย
“ทุกคน เรื่องราวเป็นมายังไง ฉันคงไม่อธิบายแล้วนะ
พวกคุณคือคนที่ฉันไว้ใจ ไม่ก็เป็นเพื่อนเก่าหรือไม่ก็เพื่อนใหม่
พี่เหรินฟาง ไม่ต้องแกล้งทำแล้ว ฉันรู้ฐานะของพี่
ภายใน 3 วัน ฉันต้องการเงิน 2 ล้านตำลึง
ของพวกนี้ฝากให้พวกคุณจัดการ ช่วยฉันได้ไหม?”
ทุกคนมีสีหน้าลังเล แม้แต่หวังอวี้หวนที่พูดเก่งก็ยังเงียบไป
หลี่ชิงชานไม่มีเวลาหารือกับพวกเขา
“ทุกคน ที่นี่ฝากด้วยนะ”
หลังจากกำชับเสร็จ หลี่ชิงชานก็รีบออกไปทันที
ประกาศทั่วเซิร์ฟเวอร์ออกมาแล้ว
เขาจะเสียเวลาแม้แต่นิดเดียวไม่ได้
ก่อนออกจากเกม หลี่ชิงชานเปิดหีบทองคำ
ข้างในเป็นเคล็ดวิชาระดับปฐพีชื่อเคล็ดวิชาหยั่งรู้มรรคแห่งรุ่งอรุณ