เมื่อเขาท่องเนื้อหาในสมุดเล่มนั้นได้ครบทุกคำโดยไม่ผิดแม้แต่ตัวเดียว
ทุกคนในที่นั้นเงียบกริบ สีหน้าราวกับเห็นผี
อาจารย์ฉีเองก็มีสีหน้าตกตะลึง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นยินดี
ความจำเป็นเลิศ! นี่มันความสามารถในการจดจำทุกสิ่งที่เห็นชัด ๆ!
คราวนี้เจอเพชรเม็ดงามเข้าให้แล้ว!
“เอาละ ตามฉันมา เป็นนายแล้วกัน”
“อาจารย์ฉี นี่แค่พิสูจน์ว่าเขาความจำดีเท่านั้นเอง เมื่อกี้เขายังบอกด้วยว่าตัวเองมือไม้คล่องแคล่ว
ผมไม่ยอมรับหรอก มือผมก็คล่องมากเหมือนกัน”
เซี่ยชงเห็นอาจารย์ฉีกำลังจะไป ก็รีบก้าวออกมา
ถ้าก่อนหน้านี้หลี่ชิงชานไม่ชิงเอ่ยปากห้ามอาจารย์ฉีไว้ก่อน เขาก็คงพูดออกมาเหมือนกัน
หลี่ชิงชานมองอีกฝ่ายแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
อีกฝ่ายมีพลังอยู่ในขั้นหลอมเนื้อ การมีมือไม้คล่องแคล่วก็เป็นเรื่องปกติ
ทั้งพละกำลัง ความเร็ว ความว่องไว รวมถึงพลังจิต ล้วนสูงกว่าคนอื่น
ถ้ามือไม่คล่องสิถึงจะแปลก
คิดว่าตัวเองอ่อนแอ เลยอยากใช้เรื่องนี้มาชิงความได้เปรียบงั้นเหรอ?
น่าขันจริง ๆ
หลี่ชิงชานส่ายหน้า ไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาเลยสักนิด
อาจารย์ฉีเห็นท่าทางมั่นใจในตัวเองของหลี่ชิงชาน แล้วนึกถึงผลงานก่อนหน้านี้ของเขา
จึงอยากลองทดสอบฝีมือดูสักหน่อย
“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นเพิ่มอีกบททดสอบก็แล้วกัน
ฉันจะสาธิตวิธีปรุงโอสถรักษาบาดแผลให้ทุกคนดู ยานี้เป็นยาแสนธรรมดา แถมยังปรุงง่ายด้วย
พวกนายดูให้จบสักรอบ ใครมั่นใจก็ขึ้นมาลองปรุงดู
ถึงตอนนั้นใครปรุงยาได้มากกว่าและดีกว่า คนนั้นชนะ”
“ไม่มีปัญหา วิธีนี้ดีเลย”
เซี่ยชงพยักหน้าตอบ
หลี่ชิงชานก็ไม่มีปัญหา เขาพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
คนอื่น ๆ เองก็มีท่าทางกระตือรือร้น เห็นได้ชัดว่ายังไม่รู้ตัวว่าฝีมือตัวเองเป็นอย่างไร
อาจารย์ฉีให้เด็กหนุ่มคนหนึ่งขนถ่านไฟ เตา และเตาปรุงยามา
จากนั้นก็สาธิตการปรุงโอสถรักษาบาดแผลให้ทุกคนดูด้วยตัวเอง