รีบไป!”
“ครับ!”
ไหลฝูรีบวิ่งเข้าไปในหอหมื่นสมบัติ พลางวิ่งพลางตะโกนเสียงดัง
“เถ้าแก่ใหญ่ เถ้าแก่ใหญ่ แย่แล้วครับ!
มีนักปรุงยาเซียนอันดับสองมาที่หอของเราแล้ว!!
รีบมาดูเร็วครับ!!”
เพราะวิ่งเร็วเกินไป เขาถึงกับสะดุดล้มหน้าคะมำ
อาจารย์ฉีไม่ได้สนใจไหลฝูอีก
ใบหน้าเหี่ยวย่นยิ้มจนเบ่งบาน รีบเดินเข้าไปหาแล้วคว้ามือทั้งสองข้างของหลี่ชิงชานไว้
“ท่านอาจารย์ ฝีมือระดับนี้แล้ว ทำไมถึงยังมาสมัครเป็นศิษย์ล่ะครับ?
ให้ผมมาเป็นศิษย์ท่านแทนดีกว่า”
หลี่ชิงชานดึงมือกลับอย่างแนบเนียน
“คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมปรุงยาได้แค่ยาสำหรับขั้นหลอมผิวหนังกับขั้นหลอมเนื้อเท่านั้น
จะกล้าเรียกตัวเองว่าอาจารย์ได้ยังไง?”
“ปรุงได้แค่ยาสองขั้นนี้เหรอ?”
อาจารย์ฉีถึงกับได้สติ ระดับของอีกฝ่ายไม่ได้สูงนัก
แต่ปรุงยาสำหรับขั้นหลอมเนื้อได้ ก็ถือว่าเหนือความคาดหมายมากแล้ว
“ไม่เป็นไร พอคุณเข้าหอหมื่นสมบัติของเราแล้ว เราก็แลกเปลี่ยนความรู้และเรียนรู้ไปด้วยกันได้
ผมแทบรอไม่ไหวแล้ว อยากคุยกับท่านอาจารย์จนดึกดื่นใต้แสงเทียน!”