“ฮือ ๆ ไอ้ตัวแสบ รีบปล่อยข้านะ!”
หวังอวี้หวนดิ้นปัดมือเล็ก ๆ ขาทั้งสองข้างเตะไปมา
หลี่ชิงชานรวบตัวนางไว้ ทำให้นางดิ้นหนีไม่ได้
“ฮือ ๆ รสชาติแย่ชะมัด เหมือนขี้หมาเลย ฮือ ๆ... เอ๊ะ?...”
หวังอวี้หวนเบิกตากลมโตสวยงามขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังเลือดลมที่พลุ่งพล่านและเพิ่มพูนขึ้นในร่าง ในที่สุดหวังอวี้หวนก็สงบลง
เป็นเรื่องจริงด้วย!
นางไม่สนแล้วว่าจะกินยากหรือไม่
กระโดดไปนั่งอีกฝั่ง ตักใส่ชามใหญ่ให้ตัวเอง แล้วกินคำโต ๆ อย่างเอร็ดอร่อย
“ว้าว พี่ชายคนเก่ง พี่ดีที่สุดในใต้หล้าเลย!
มีของดีอะไร ก็คิดถึงข้าตลอดเลย!”
หวังอวี้หวนถือเนื้อชิ้นใหญ่ไว้ในมือข้างหนึ่ง แก้มกลมป่องจนดูเหมือนหนูแฮมสเตอร์
หลงจิ่วกับตี๋เหรินฟางเห็นหวังอวี้หวนกินอย่างมีความสุข ในใจก็เริ่มหวั่นไหว
ทั้งคู่ลองชิมดู แล้วเข้าร่วมวงกินด้วย
เพียงกินไปชิ้นเล็ก ๆ สีหน้าของทั้งสองก็เผยความตื่นเต้นยินดีออกมา
เป็นเรื่องจริงด้วย!
ได้ผลจริง ๆ!
แม้พวกเขาจะเติบโตมาอย่างสุขสบาย กินดีอยู่ดีตั้งแต่เด็ก
สมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินที่เพิ่มขีดจำกัดพลังชีวิตได้โดยตรงเช่นนี้ ก็ยังเป็นของหายากสำหรับพวกเขา
ตี๋เหรินฟางกินไปพลางมองหลี่ชิงชานไปพลาง ในใจปั่นป่วนราวคลื่นยักษ์
หากเดาไม่ผิด สิ่งนี้คงเป็นเต่าเฒ่าตัวนั้นในแม่น้ำ
เต่าเฒ่าตัวนั้นก็เป็นแค่เต่าอายุยืนธรรมดาตัวหนึ่งเท่านั้น
ต่อให้มีชีวิตอยู่นานจนเกิดความพิเศษบางอย่างขึ้น ก็ไม่น่ามีสรรพคุณเหนือธรรมดาถึงเพียงนี้