ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าทั้งหมู่บ้านหมอกพรางกำลังขโมยโชคอยู่สินะ?
หลี่ชิงชานตกใจกับความคิดของตัวเอง
ฮวาหรูชิงต้องมีโชคดีขนาดไหน ถึงเลี้ยงสิ่งมีชีวิตที่ขโมยโชคไว้ได้มากมายขนาดนี้?
“ดีเลย คนในหมู่บ้านต่างก็พูดว่าได้ผล ต้องเกี่ยวข้องกับโชคของฮวาหรูชิงแน่ ๆ
เยี่ยมไปเลย พวกเราไปลุยกันสักรอบไหม พวกนายว่าไง?”
หวังอวี้หวนตบต้นขาตัวเองอย่างตื่นเต้น
แทบอยากจะลงมือเดี๋ยวนั้นเลย
“พี่ชาย ไปกับฉันสิ พวกเราลุยงานใหญ่กันสักรอบ”
“ฉันไม่ไป”
“ทำไมล่ะ? ไม่เห็นเหมือนนายเลย”
หลี่ชิงชานอยากบอกว่าพวกเรามาช้าไปแล้ว
ไม่ใช่แค่ชาวบ้านที่ขโมยโชค สิ่งที่รู้แน่ ๆ ตอนนี้ก็มีทั้งโสมขโมยโชคกับหนูขโมยโชคแล้ว
ใครจะไปรู้ว่าข้างในยังมีตัวอะไรอีกบ้าง
หลังจากพวกปรสิตพวกนี้แย่งชิงโชคกันมานานนับพันปี
คาดว่าคงเหลืออยู่ไม่มากแล้ว
เฮ้อ ดันมาผิดจังหวะเสียได้
เขาคิดในใจเช่นนั้น แต่กลับพูดออกไปอีกอย่าง
“ฉันได้ยินมาว่าตอนมีชีวิตอยู่ฮวาหรูชิงเป็นหมอผู้มีชื่อเสียง ช่วยเหลือผู้คนจนโด่งดังไปทั่วหล้า
ตายไปแล้วยังถูกคนขโมยของอีก แบบนี้ไม่ถูกต้องเลย
มโนธรรมของฉันไม่ยอมให้ทำเรื่องแบบนั้น”
หลี่ชิงชานพูดอย่างเที่ยงธรรม สีหน้าจริงจังเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม
ตี๋เหรินฟางมองหลี่ชิงชานราวกับเพิ่งรู้จักกันเป็นครั้งแรก
เขาพินิจสีหน้าของหลี่ชิงชานอย่างละเอียดอยู่นาน ก่อนจะได้ข้อสรุป
หลี่ทงเทียนเป็นคนซื่อตรงจริง ๆ
เขายิ่งยอมรับในตัวหลี่ชิงชานมากขึ้นอีกหลายส่วน
นี่คือคนใจดีที่มีความยุติธรรมอย่างแท้จริง!
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่”
หลี่ชิงชานสะบัดแขนเสื้อ แล้วเดินเข้าไปในห้อง