ถึงตอนนั้น ถ้ามีร่างกายเนื้อหนังนี้ช่วยเสริม บนดาวสีน้ำเงินก็คงพอจะงดกินเนื้อวัวได้บ้างแล้ว
ในเวลาเดียวกัน ผู้เล่นทุกคนทั่วโลกต่างได้ยินเสียงประกาศจากหน้าต่างเกมดังขึ้นในสมองอีกครั้ง
ณ ห้องฝึกฝนของสำนักกระบี่มหาวิถี
กระบี่ในมือชายหนุ่มชุดดำร่วงลงพื้น
ร่างกายของเขาสั่นเทาเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
นี่เพิ่งผ่านไปนานแค่ไหนเอง?
ครบเดือนหรือยัง?
อีกฝ่ายยังไม่ได้รับหีบการันตีประจำเดือนเป็นครั้งที่สองเลยด้วยซ้ำใช่ไหม?
นี่ทะลวงขั้นหลอมเนื้อได้แล้วอย่างนั้นเหรอ?
คราวนี้ จิตกระบี่ของผู้สืบทอดแห่งสำนักกระบี่มหาวิถีเกิดรอยร้าวเล็ก ๆ ขึ้นมา
หลี่ทงเทียน! ประมุขสวรรค์สูงสุด!
หรือว่าตัวเขาถูกกำหนดมาแล้วว่าจะสู้คนอื่นไม่ได้?
ตำหนักท่องเซียนมรกต
อวิ๋นเซียนเอ๋อร์นั่งอยู่ข้างสระบัว คิ้วขมวดเล็กน้อย
“เซียนเอ๋อร์ ใจเธอว้าวุ่นอีกแล้ว”
หญิงงามวัยกลางคนในชุดตำหนักเอ่ยขึ้นช้า ๆ น้ำเสียงไม่ได้แสดงความผิดหวังหรือตำหนิ
“ท่านอาจารย์ ศิษย์รู้ผิดแล้วค่ะ”
“มีเรื่องอะไรหรือ? เล่าให้อาจารย์ฟังสิ”
อวิ๋นเซียนเอ๋อร์เม้มริมฝีปากแดงเบา ๆ
“หนูนึกถึงคนรู้จักคนหนึ่งค่ะ”
หญิงงามวัยกลางคนยกดวงตางามขึ้นเล็กน้อย
“เคราะห์รักหรือ?”
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ”
อวิ๋นเซียนเอ๋อร์ส่ายหน้าเบา ๆ
แต่ท่าทางกลับดูว้าวุ่นอยู่บ้าง
หญิงงามวัยกลางคนเข้าใจทันที จึงหลุบตาลง
“เซียนเอ๋อร์ วิชาของตำหนักท่องเซียนมรกตเรายึดหลักจิตใจไร้สิ่งกีดขวางและไร้มลทิน
ถึงเวลาที่เธอต้องลงจากเขาไปตัดสายสัมพันธ์ทางโลกเส้นนั้นแล้ว”