“อะไรนะ? นั่นคือมือปราบอันดับหนึ่งใต้หล้า ตี๋เหรินฟาง!”
“ที่แท้ก็ท่านตี๋นี่เอง เสียมารยาทแล้ว ๆ!”
“ท่านตี๋มาที่นี่เพื่อสืบเรื่องภูเขาไอหมอกหรือครับ?”
“ท่านตี๋ น้องสาวผมเป็นแฟนหนังสือชุดสืบคดีของตี๋เหรินฟาง ชื่นชมท่านมานานแล้ว ขอให้ท่านแต่งกลอนให้น้องสาวผมสักบทได้ไหมครับ?”
เมื่อเห็นทุกคนพากันเข้ามารุมล้อม
หวังอวี้หวนก้าวขาสั้น ๆ ออกไปขวางหน้าพวกเขาไว้
“ใครจะมีเวลามายืนพล่ามกับพวกคุณตรงนี้ เรายังต้องไปหาสมบัติกันอีกนะ”
เธอไม่พอใจคนเหล่านี้อย่างมาก
ก่อนหน้านี้พวกเขาก็พูดจาหยาบคายใส่เธอ ตอนนี้ยังมายืนขวางทางกันอีก
ก็แค่เห็นว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุดเท่านั้น
ไม่อย่างนั้นคงฟันให้สักดาบแล้ว
เมื่อเห็นหวังอวี้หวนโมโห ตี๋เหรินฟางจึงประสานมือคำนับทุกคน
“ทุกท่าน ผมมาที่ภูเขาไอหมอกเพราะมีธุระจริง ๆ ตอนนี้เรื่องยังจัดการไม่เรียบร้อย คงต้องขอตัวไปก่อน
ไว้มีเวลาว่างแล้วค่อยดื่มสุราแต่งกลอนกับทุกท่าน”
“โอ้โห ๆ ๆ จะไปแล้วเหรอ? หรือคิดจะฉวยโอกาสหนีไปกันแน่?”
ชายร่างสูงผอม คิ้วชี้ ตาเรียวสามเหลี่ยมคนหนึ่งในฝูงชนกอดอก เอ่ยถากถาง
“ในเมื่อปลอมตัวเป็นลูกชาวนาได้ ใครจะรู้ว่าหน้าตาแบบนี้จะเป็นของปลอมด้วยหรือเปล่า?”
สีหน้าของหวังอวี้หวนมืดครึ้มลง
“เจ้าหนุ่มตระกูลตี๋ เอาพู่กันของนายออกมาให้พวกเขาดูหน่อย”