“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ แล้วคุณไม่ได้ไปเหรอ?”
“ฉันเหรอ? เลเวลยังไม่ถึงน่ะ”
พอหลงจิ่วพูดถึงตรงนี้ แววตาก็หม่นลงเล็กน้อย
หลังจากใช้เวลาอยู่กับหลงจิ่วมานาน หลี่ชิงชานก็พอจะเข้าใจแล้วว่าเธอเป็นคนแบบไหน
เธอเป็นผู้หญิงที่มุ่งมั่นก้าวหน้ามาก
ตอนอยู่ภูเขาไอหมอก ภารกิจของหลงจิ่วคือคอยจับตาดูหลี่ชิงชาน
เธอถึงกับอยากตามติดเขาไม่ห่าง คอยจดบันทึกทุกคำพูดและการกระทำ
ถ้าหลี่ชิงชานไม่ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด สงสัยแม้แต่ตอนเข้าห้องน้ำเธอก็คงตามไปด้วย
พอตกกลางคืน หลงจิ่วยังนั่งแก้ไขบันทึกอยู่จนดึกดื่น
ระหว่างฝึกวิชาตอนกลางคืน หลี่ชิงชานออกมาข้างนอกเป็นครั้งคราว และมักเห็นว่าไฟในห้องของเธอยังสว่างอยู่
หลี่ชิงชานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยปลอบเธอ
“ไม่ต้องกังวลหรอก พอพวกเขาเห็นความสามารถของเธอ ก็ต้องให้ความสำคัญกับเธอแน่”
“งั้นก็ขอให้เป็นอย่างที่คุณพูดนะ”
หลงจิ่วยิ้มบาง ๆ ดวงตาหงส์คู่สวยหรี่ลง
จู่ ๆ หลี่ชิงชานก็รู้สึกว่า ผู้หญิงที่ดูห้าวหาญคนนี้ไม่เพียงทำให้ผู้หญิงหลงเสน่ห์ได้ แต่ผู้ชายก็ยังใจละลายได้เหมือนกัน
“ในเมื่อคุณกินมาแล้ว งั้นฉันแวะซื้อแผ่นแป้งข้างทางสักสองแผ่นก็แล้วกัน