หลี่ชิงชานชะงักฝีเท้า เขาไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อนจริง ๆ
ก็จริง เกมสำคัญขนาดนี้ แถมตัวเขายังเป็นผู้เล่นที่โดดเด่นถึงเพียงนี้
ทำไมทางการถึงไม่มาหาเขาล่ะ?
เยว่ซูถงเห็นหลี่ชิงชานกำลังครุ่นคิด จึงเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก
“หลี่ชิงชาน มากับฉันเถอะ ขอแค่คุณยอมไปกับฉัน ฉันจะบอกคำตอบให้”
เมื่อเห็นหลี่ชิงชานเงียบไม่พูด เยว่ซูถงก็เริ่มร้อนใจขึ้นมา
“หลี่ชิงชาน ข้างหน้ามีกับดักวางไว้ทั่ว คุณไม่มีทางหนีสำเร็จหรอก
คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมีค่าขนาดไหน
ฉันกล้ารับประกันเลยว่า ตอนนี้พื้นที่ชายแดนถูกตระกูลใหญ่หลายตระกูลปิดล้อมไว้หมดแล้ว
ต่อให้คุณงอกปีกบินก็หนีออกไปไม่ได้”
หลี่ชิงชานเหลือบมองเยว่ซูถง แต่ไม่ได้พูดอะไรอีก
เขาคลายมือที่บีบคอเยว่ซูถงออก
จากนั้นก็ชักปืนพกที่เอวออกมา ยัดใส่มืออีกฝ่าย
เขากุมมือของอีกฝ่ายไว้ทั้งสองข้าง แล้วยกปืนขึ้นจ่อหน้าผากตัวเอง
ดวงตาทั้งคู่จ้องเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างจริงจัง
“เยว่ซูถง ฉันต้องกลับไปให้ได้
ฉันจะไม่กลับไปที่เขตนั้นอีก และจะไม่ไปบ้านคุณด้วย
ถ้าคุณไม่ปล่อยฉันไป ก็ยิงฉันให้ตายเลย”
ใบหน้าเล็กงดงามของเยว่ซูถงเผยความตกตะลึงอย่างชัดเจน
ท่าทีที่เคยควบคุมสถานการณ์ได้อย่างสบายมาตลอด ในที่สุดก็พังทลายลง