「ท่านนักบุญ เราจะไปที่ไหนกันก่อนดี?」
「ไปปากหมู่บ้าน
มีเบาะแสเกี่ยวกับตราประทับกุ่ยกู่ซ่อนอยู่บนศิลายักษ์เกิงจินที่ปากหมู่บ้าน
ถ้าได้ตราประทับกุ่ยกู่มา เราถึงจะเปิดประตูหินยักษ์ของถ้ำใต้ดินได้」
「ทุกอย่างเป็นไปตามที่ท่านนักบุญจัดการขอรับ」
ทั้งสองเดินไปยังหมู่บ้านหมอกพราง
ระหว่างทางมีทั้งชาวยุทธและชาวบ้านเดินผ่านไปมาไม่ขาดสาย
ไม่มีใครสนใจพวกเขานัก
ไม่นานทั้งสองก็มาถึงใต้ศิลายักษ์ที่ปากหมู่บ้าน
ศิลายักษ์เกิงจินสูงถึง 3 เมตร มีสีเขียวคล้ำเกือบดำทั้งก้อน
ผิวหน้าปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำหนา ดูหนักอึ้งอย่างยิ่ง
「ท่านลุงเติ้ง ช่วยจัดการที」
「ขอรับ」
ท่านลุงเติ้งยกแขนขึ้น นกกลไม้บินได้หลายตัวก็พุ่งออกมาจากแขนเสื้อ
พวกมันกระพือปีกบินไปเกาะบนศิลายักษ์
ทั้งจิกทั้งคุ้ย เพียงครู่เดียวก็กำจัดตะไคร่น้ำบนศิลาจนหมด
หลังทำความสะอาด ศิลายักษ์เกิงจินมีสีเขียวอมทองหม่น มองจากไกล ๆ ก็ไม่ต่างจากก้อนหินธรรมดา
วางปะปนอยู่ในกองหิน ใครเห็นก็คงไม่เหลียวมองซ้ำด้วยซ้ำ
「สมกับเป็นศิลายักษ์เกิงจินจริง ๆ
ผ่านมานับพันปี แต่ยังสึกกร่อนไปไม่มาก」
นักบุญเอ่ยอย่างทอดถอนใจ
「หินก้อนนี้แข็งแกร่งผิดธรรมดาอยู่แล้ว อีกทั้งยังมีผู้พิทักษ์หมู่บ้านคอยดูแลสืบต่อกันมาหลายชั่วคน
ย่อมไม่สึกกร่อนมากนัก
ยิ่งไปกว่านั้น พลังฝีมือของปรมาจารย์บรรพชนยังแทรกซึมเข้าไปในเนื้อหิน ต่อให้ผิวด้านนอกสึกกร่อน ก็ไม่ส่งผลอะไร」
นักบุญพยักหน้า ยืนอยู่หน้าศิลาแล้วเริ่มหยั่งรู้
ท่านลุงเติ้งยืนนิ่งอยู่ด้านข้าง คอยป้องกันไม่ให้ใครเข้าไปรบกวน
ทั้งสองยืนอยู่เช่นนั้นนานหลายชั่วโมง
ผู้คนรอบข้างค่อย ๆ เพิ่มจำนวนขึ้น
ทั้งชาวบ้านและชาวยุทธต่างมองคนประหลาดสองคนที่ยืนอยู่หน้าศิลาด้วยความสงสัย