หลี่ชิงชานไม่ได้ฝึกต่อ
เขามองเวลาบนหน้าต่างสถานะ
ใกล้เที่ยงแล้ว
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจไปยังหน้าผาที่เคยไปก่อนหน้านี้
ในเมื่อที่นั่นตกโสมชะตาสวรรค์ขึ้นมาได้ บางทีโสมชะตาสวรรค์อาจชอบสภาพแวดล้อมแถวนั้น
โอกาสที่จะเจอมันอีกครั้งคงสูงกว่า
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หลี่ชิงชานก็ลงมือทันที
เขาสลับใช้วิชาก้าวเท้าไล่ล่ากับท่ากระโดดบนยอดหญ้า
สิบกว่านาทีต่อมา เขาก็มาถึงหน้าผาที่เคยตกโสมชะตาสวรรค์ได้อย่างราบรื่น
เขาหยิบคันเบ็ดออกจากกระเป๋า แล้ววางเรียงกัน
ครั้งนี้ยังคงมี 6 คัน
เขาโปรยเหยื่อล่อ ใส่เหยื่อ แล้วหย่อนเบ็ดลงไป
ต่อจากนี้ก็เหลือแค่รออย่างอดทน
หลี่ชิงชานไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า
เช่นเดียวกับครั้งก่อน เขาฝึกวิชาฟันเทพมารกุ่ยกู่ที่เพิ่งเรียนมาบนหน้าผา
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลี่ชิงชานฝึกจนลืมตัว ไม่รู้เนื้อรู้ตัวก็ผ่านไป 5 ชั่วโมงแล้ว
วิชาฟันเทพมารกุ่ยกู่ฝึกถึงขั้นเจ็ดสมบูรณ์
ค่าสถานะพละกำลังเพิ่มขึ้นเป็น 50 แต้ม
เขาปลุกเอฟเฟกต์วิชายุทธ์แบบใหม่ได้
ฟันมาร: อัญเชิญมารผียักษ์ ฟันออกไปหนึ่งดาบพร้อมเปลวเพลิงมารที่โหมกระหน่ำ เพิ่มพลังโจมตี 60%
เป็นไปตามคาด หากเพิ่มขึ้นตามอัตราส่วนนี้
เมื่อถึงขั้นเก้าสมบูรณ์ พลังโจมตีก็จะเพิ่มขึ้นได้ถึง 100% จริง ๆ
หลี่ชิงชานนึกย้อนถึงวิชาที่เคยเรียนและเอฟเฟกต์วิชายุทธ์ที่ได้รับ
สงบจิต
น่าขัน เขาจำเป็นต้องสงบจิตด้วยหรือ?
เขาออกจะเป็นคนสุขุมเรียบร้อยอยู่แล้ว ไม่ใช่หรือไง?