อากาศภายในร้านขายของชำราวกับแข็งตัวไปแล้ว
สายตาเย็นเยียบสี่คู่ราวกับดาบเหล็กลับคมสี่เล่ม
พุ่งตรงจากมุมมืดไปยังแผ่นหลังของเย่ชิงหว่าน
ต่อให้เป็นประธานหญิงผู้เย็นชาดุจภูเขาน้ำแข็ง ซึ่งผ่านมรสุมในโลกธุรกิจมานับไม่ถ้วน แผ่นหลังของเย่ชิงหว่านก็ยังชุ่มเหงื่อเย็นขึ้นมาทันที
เธอสัมผัสได้ว่า
แค่ชายตรงหน้าพยักหน้า หรือเพียงปรายตามอง
พวกคนงานชั้นล่างที่ดูเหมือนกำลังทำงานจิปาถะอยู่ตรงมุมร้าน
ก็จะฉีกร่างเธอเป็นชิ้นๆ โดยไม่ลังเล
แต่เธอไม่ถอย
เธอยืดแผ่นหลังตรงราวกับหมาป่าแม่ลูกอ่อนที่กำลังปกป้องลูก จ้องเสิ่นจิงหยวนเขม็ง
เสิ่นจิงหยวนมองเธอ
สิบปีผ่านไป
กาลเวลาแทบไม่ทิ้งร่องรอยไว้บนใบหน้านี้ กลับขัดเกลาให้เธอเย็นชาและเฉียบคมยิ่งกว่าเดิม
ดุจหยกเย็นที่แช่อยู่ในน้ำแข็ง
เขารู้ว่าเธอกำลังกลัว
กลัวว่า “หุ่นเชิด” อย่างเขาจะปกป้องลูกสาวไว้ไม่ได้ กลัวว่าเสี่ยวอวี๋จะลำบากหากอยู่กับเขา
เสิ่นจิงหยวนไม่ได้โกรธ
เขายกมือขวาขึ้น
แล้วกดลงเบาๆ กลางอากาศอย่างเด็ดขาด