เสียงของเย่ชิงหว่านดังก้องไปทั่วร้านขายของชำ
แหบพร่าด้วยความสิ้นหวัง
น้ำตาไหลอาบแก้มซีดเซียว หยดลงบนเสื้อโค้ตสั่งตัดสีดำจนเกิดรอยด่างเข้มหลายจุด
ข้างอ่างล้างจานในลานหลังบ้าน
เย่ซิงเฉินสวมถุงมือยางสีชมพู กำลังล้างหม้ออยู่ เขาเงี่ยหูฟังจนได้ยินทุกคำอย่างชัดเจน
“พี่!”
พอได้ยินชื่อของตระกูลเซียวกับตระกูลเย่ เย่ซิงเฉินก็เหมือนได้ฉีดยากระตุ้น
คิดว่ามีคนหนุนหลังมาแล้ว จึงกลับมาฮึดสู้ได้อีกครั้ง
เขายืดตัวขึ้นพรวด อ้าปากที่เต็มไปด้วยฟองน้ำยาล้างจาน หมายจะตะโกนขอความช่วยเหลือ
เจิ้นซานที่กำลังเคี้ยวแตงกวาอยู่ข้าง ๆ
ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น
เขาคว้าผ้าขี้ริ้วดำสกปรกเหม็นเปรี้ยวที่พาดอยู่ขอบอ่าง แล้วฟาดใส่หน้าเย่ซิงเฉินอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า
“อื้อ!”
ผ้าขี้ริ้วยัดเข้าไปในปากอย่างหยาบกระด้าง อุดเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเย่ซิงเฉินไว้
น้ำสกปรกรสเปรี้ยวเหม็นไหลลงคอ
ท้องของเย่ซิงเฉินปั่นป่วนราวกับคลื่นโหม เขากลอกตาขาว เกือบหมดสติไปตรงนั้น
เจิ้นซานกดท้ายทอยเขาไว้ด้วยมือใหญ่