เสิ่นจิงหยวนหยิบนามบัตรเคลือบทองที่พิมพ์ข้อความว่า “จดหมายแนะนำแผนกรักษาความปลอดภัย กลุ่มบริษัทเทียนจี้” โยนลงบนโต๊ะปาเซียนอย่างไม่ใส่ใจ
กระดาษแข็งตกกระทบโต๊ะไม้ ส่งเสียง “เพียะ” เบา ๆ
เสิ่นเอ้อร์ที่กำลังใช้ผ้าเช็ดชั้นวางของอยู่ข้าง ๆ ได้ยินเสียงเข้า
เจ้าหมูอ้วนหนักสามร้อยจินวางอุปกรณ์ทำงานในมือลง
เขาเดินเตาะแตะแบบเป็ดเข้ามาหาโต๊ะ
นิ้วมือมันเยิ้มหยิบนามบัตรขึ้นมา ดวงตาเล็ก ๆ ที่ถูกเนื้อแก้มเบียดจนเหลือเป็นขีดหรี่ลง ก่อนจะกวาดตามอง
สีหน้าของเขาพลันแข็งค้าง
เนื้อแก้มกระตุกอย่างผิดธรรมชาติสองครั้ง
“นะ...นายท่าน”
เสิ่นเอ้อร์วางนามบัตรลงบนโต๊ะ แต่นิ้วยังคงกดทับไว้ น้ำเสียงติดขัดเล็กน้อย
“ผู้หญิงคนนี้จะให้ท่านไปเป็น รปภ. ที่กลุ่มบริษัทเทียนจี้หรือครับ?”
เสิ่นจิงหยวนไม่เงยหน้า
เขาหยิบวิทยุทรานซิสเตอร์บนโต๊ะขึ้นมา แล้วขันสกรูขึ้นสนิมต่อ
“ทำไม? แกรู้จักบริษัทนี้หรือ?”
เสิ่นเอ้อร์กลืนน้ำลาย เหงื่อบนหน้าผากผุดออกมามากกว่าเดิม
“รู้จักสิครับ”
เขาทำหน้าเหมือนกลืนยาขม
“นี่ไม่ใช่บริษัทลูกเล็ก ๆ ที่ตำหนักเทพโชคลาภซื้อมาเมื่อสามปีก่อนหรอกหรือครับ เพื่อฟอกเงินทุนต่างประเทศก้อนหนึ่งในเจียงเฉิง”