พนักงานเก็บเงินฟุบอยู่บนเคาน์เตอร์
เธอได้แต่มองสองพ่อลูกเดินออกจากร้านสะดวกซื้อ แล้วขึ้นรถสามล้อเก่าคร่ำคันนั้นไป
เสียงโซ่รถดังเอี๊ยดอ๊าด ก่อนทั้งคู่จะลับหายไปตรงหัวมุมถนนเก่า
เธอก้มมองเครื่องรูดบัตรที่ยังส่งกลิ่นไหม้คลุ้ง
รหัสคือเลขศูนย์หกตัว
คำพูดสั้น ๆ นี้ราวกับค้อนที่ทุบจนหัวเธออื้ออึง
ไม่ต้องทอนงั้นเหรอ?
วงเงินที่รูดจากบัตรใบนี้มากพอจะซื้อสำนักงานใหญ่ของร้านสะดวกซื้อเครือดังกล่าว แล้วทุบทิ้งขายเป็นเศษเหล็กได้สบาย
โรงเรียนอนุบาลขุนนางอันดับหนึ่งแห่งเจียงเฉิง
เสิ่นจิงหยวนพาเสี่ยวอวี๋ส่งให้ผู้อำนวยการโรงเรียนที่ปกติชอบวางท่าเหนือคนอื่น
วันนี้หลี่จินหลิน ผู้อำนวยการโรงเรียน กลับนอบน้อมผิดปกติ
ไม่เพียงออกมาต้อนรับถึงหน้าประตูใหญ่ ตอนรับกระเป๋านักเรียนลายเป็ดเหลืองของเสี่ยวอวี๋ มือยังสั่นไม่หยุด
เสิ่นจิงหยวนไม่ได้ใส่ใจ
เขาปั่นรถสามล้อกลับถนนเก่าอย่างเอื่อยเฉื่อย
ถนนเก่าฝั่งตะวันตก
ประตูร้านขายของชำจิงหยวนปิดสนิท
มีป้ายกระดาษแข็งเขียนว่า “หยุดกิจการชั่วคราว” แขวนอยู่ที่มือจับประตู
ลายมือโย้เย้ไม่เป็นระเบียบ
แต่ภายในร้านของชำกลับไม่เงียบเหงาเลยสักนิด
ในห้องเก่าคร่ำที่มีพื้นที่ไม่ถึง 50 ตารางเมตรแห่งนี้
เวลานี้กลับอัดแน่นไปด้วยบุคคลน่าสะพรึงกลัว ผู้สามารถก่อคลื่นยักษ์สะเทือนเศรษฐกิจ การเมือง และโลกใต้ดินทั่วทั้งโลกได้