รองเท้าส้นสูงของเย่ชิงหว่านเสียดสีกับแผ่นหินสีเขียวจนเกิดเสียงแสบแก้วหู
ร่างของเธอแทบจะแนบติดกับเปลือกไม้ขรุขระของต้นอู๋ถง
หลบเข้าไปอยู่ในเงามืดที่แสงแดดส่องไม่ถึง
“มาแล้ว!”
เสี่ยวอวี๋ขานรับเสียงใส
เธอไม่ทันสังเกตเลยว่าคุณน้าคนสวยเมื่อครู่มีท่าทีแปลกไป
เด็กหญิงตัวน้อยถือถังหูลู่ราคา 1 หยวนไว้ในมือ แล้ววิ่งกลับไปที่ร้านขายของชำโดยไม่หันมามอง
เป็ดน้อยสีเหลืองบนกระเป๋านักเรียนเด้งขึ้นลงตามจังหวะฝีเท้าของเธอ
เสื้อคลุมชุดนักเรียนที่ซักจนสีซีดขาวดูหลวมโคร่งและบางเบาเมื่ออยู่ท่ามกลางลมสารท
จนกระทั่งเงาหลังของเสี่ยวอวี๋หายไปหลังประตูไม้ที่สีลอกหลุดร่อน
เย่ชิงหว่านจึงทรุดตัวลงนั่งบนปุ่มไม้ที่นูนขึ้นจากรากต้นอู๋ถง ราวกับเรี่ยวแรงถูกสูบหายไปจนหมด
เธอก้มหน้า
แบมือข้างที่ดูแลอย่างดีและตกแต่งเล็บไว้อย่างประณีตออกมา
บนฝ่ามือ
มีช็อกโกแลตราคาถูกห่อด้วยกระดาษฟอยล์สีทองวางอยู่
ฟอยล์ยับยู่ยี่จนแทบดูไม่เป็นทรง
เพราะอากาศร้อน อีกทั้งเสี่ยวอวี๋เก็บมันไว้ในกระเป๋านานเกินไป ช็อกโกแลตจึงละลายเละเป็นก้อนนิ่ม ๆ
แม้กระทั่งไขมันโกโก้สีน้ำตาลยังเยิ้มออกมาตรงขอบฟอยล์ เปื้อนติดฝ่ามือของเย่ชิงหว่าน
เธอค่อย ๆ ก้มหน้าลง