เซิร์ฟเวอร์จริงที่อยู่ลึกที่สุดของดาร์กเว็บถูกฝังไว้ใต้แท่นขุดเจาะน้ำมันร้างแห่งหนึ่งในน่านน้ำสากล
แรงกดดันจากน้ำทะเลลึก 300 เมตรไม่อาจข่มอุณหภูมิที่เดือดระอุในห้องเซิร์ฟเวอร์ได้
ตอนสัญญาณขอความช่วยเหลือสีแดงฉานพุ่งเข้ามา กลับไม่มีเสียงเตือนใด ๆ ดังขึ้น
มีเพียงไฟแสดงสถานะสีเขียวบนเครื่องเซิร์ฟเวอร์ 8,000 เครื่องเท่านั้น ที่เปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับเลือดพร้อมกันภายในเวลาเพียงหนึ่งไมโครวินาที
พัดลมในตู้เซิร์ฟเวอร์ส่งเสียงหวีดแหลมบาดหู
สัญญาณนี้ถูกบรรจุเป็นแพ็กเก็ตข้อมูลเข้ารหัส 100,000 ชุดอย่างรวดเร็ว
พุ่งไปตามสายเคเบิลใต้น้ำ ราวกับฝูงผึ้งที่แตกฮือ
ยิงตรงไปทั่วโลกด้วยความเร็วแสง
แมนแฮตตัน นิวยอร์ก ห้องประชุมชั้น 98 ของอาคารเอชเอสบีซี
เครื่องปรับอากาศส่วนกลางถูกตั้งไว้ที่ 18 องศา
สองฝั่งโต๊ะยาวมีมหาเศรษฐีแถวหน้าจากวอลล์สตรีทนั่งอยู่ 13 คน
บนพรมขนแกะแท้ปะปนไปด้วยกลิ่นไหม้ขมของซิการ์คิวบาและกลิ่นเงินที่ชวนให้ประสาทตึงเครียด
กลางโต๊ะประชุมมีสัญญาควบรวมกิจการพลังงานใหม่ข้ามชาติเล่มหนาวางอยู่
มูลค่าประเมินสูงถึง 2 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ
เทพแห่งโชคลาภ เสิ่นเอ้อร์ เอนกายอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ของผู้บริหาร
เขาเป็นชายอ้วนที่หนักเกือบ 150 กิโลกรัม
กระดุมชุดสูทอาร์มานีสั่งตัดรัดอยู่บนพุงจนตะเข็บตึงเปรี๊ยะ
ในมือหมุนเล่นปากกาหมึกซึมมงบล็องประดับเพชรแท่งหนึ่ง
ฝั่งตรงข้าม ประธานกลุ่มโกลด์แมนแซคส์ยิ้มประจบจนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น
เขาประคองตลับหมึกประทับตราด้วยสองมือ แล้วยื่นไปข้างหน้าเล็กน้อย
「คุณเสิ่น ขอแค่คุณเซ็นชื่อ
「ตลาดพลังงานครึ่งหนึ่งของยุโรปในอีกสิบปีข้างหน้า ก็จะกลายเป็นสวนหลังบ้านของคุณ」
เสิ่นเอ้อร์หาวออกมา
เนื้อบนใบหน้าอ้วนกลมเบียดกันจนดูไม่ค่อยสนใจนัก
เขาดึงปลอกปากกาออก
ปลายปากกาเพิ่งลอยอยู่เหนือช่องลงชื่อ
「หึ่ง——」
ของแข็งชิ้นหนึ่งในกระเป๋าด้านในเสื้อสูทสั่นขึ้นอย่างแรง
แรงสั่นสะเทือนส่งผ่านเนื้อผ้ามากระแทกซี่โครงโดยตรง
เนื้อทั้งตัวของเสิ่นเอ้อร์สั่นกระตุกขึ้นมาทันที
ปากกาประดับเพชรหลุดมือ ตกแหมะลงบนเป้ากางเกง
หมึกซึมแผ่เป็นรอยดำขนาดใหญ่
ประธานโกลด์แมนแซคส์ชะงัก รีบคว้าผ้าเช็ดหน้าขอบไหมออกมาแล้วขยับเข้าไปหา
「คุณเสิ่น ให้ผมช่วย…」
「ไสหัวไป!」
เสียงของเสิ่นเอ้อร์แตกพร่า
เสียงดังราวกับหมูป่าที่ถูกเหยียบหาง
เขาผลักประธานโกลด์แมนแซคส์ออกไปเต็มแรง
สองมือฟาดลงบนขอบโต๊ะไม้แดงยาว
ร่างหนักเกือบ 150 กิโลกรัมระเบิดพลังออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว
เขาไม่ได้ควักโทรศัพท์ แต่กลับเกร็งเอวแล้วออกแรงยกขึ้น
「โครม!」
โต๊ะประชุมไม้จริงยาวถึง 6 เมตรถูกเขาคว่ำพลิกไปทั้งตัว
กาแฟร้อน ที่เขี่ยบุหรี่คริสตัล และสัญญามูลค่า 2 ล้านล้านดอลลาร์กระจายตกเกลื่อนพื้น
มหาเศรษฐีวอลล์สตรีทหลายคนถูกข้าวของกระแทกจนล้มระเนระนาด ส่งเสียงร้องโหยหวนไม่หยุด
เสิ่นเอ้อร์ไม่แม้แต่จะปรายตามองพวกเขา
นิ้วมือสั้นอวบสั่นระริกขณะล้วงโทรศัพท์สีดำไร้เครื่องหมายใด ๆ ออกจากกระเป๋าด้านใน
เขาจ้องหน้าจอเขม็ง
ลูกตาพลันแดงก่ำ
ไอซ์แลนด์ หลุมหลบภัยทางอากาศร้างใต้ดินลึก 300 เมตร
ที่นี่คือศูนย์กลางทางกายภาพของดาร์กเว็บทั่วโลก
ผนังจับตัวเป็นน้ำค้างแข็งสีขาวหนา
ซูเปอร์คอมพิวเตอร์หลายร้อยเครื่องส่งเสียงคำรามสนั่น กลิ่นโอโซนฉุนจมูกลอยออกมาจากตัวเครื่อง
มือผี เสิ่นซาน นั่งขัดสมาธิอยู่บนแผ่นรองกันชื้น
ผมมันเยิ้มจับเป็นกระจุก มีเศษบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปติดอยู่ด้วย
เขาถือกล่องข้าวสเตนเลสไว้ พลางซดน้ำซุปบะหมี่ที่เย็นชืดแล้ว
บนจอโค้งสามจอตรงหน้า โค้ดไหลลงมาเหมือนน้ำตก
แถบแสดงความคืบหน้าการเจาะระบบตรงกลางวิ่งไปถึง 99.8% แล้ว
อีกสิบวินาที
ไฟร์วอลล์แกนหลักของเพนตากอนสหรัฐฯ ก็จะถูกทำให้เป็นอัมพาตโดยสมบูรณ์
สิทธิ์ควบคุมดาวเทียมทหารสามดวงจะตกอยู่ในมือเขา
ทันใดนั้น
จอทั้งสามค้างพร้อมกัน
แถบความคืบหน้าหยุดนิ่งที่ 99.9%
วินาทีต่อมา ภาพทั้งหมดกลายเป็นสีดำสนิท
หัวกะโหลกสีแดงฉานพร้อมสัญลักษณ์ขอความช่วยเหลือเด้งขึ้นมาอย่างแรง
เสิ่นซานสำลักน้ำซุปบะหมี่คำใหญ่ที่ยังกลืนไม่ลง จนพุ่งเข้าหลอดลม
「แค่ก ๆ ๆ!」
เขาไออย่างรุนแรง น้ำมูกน้ำตาพุ่งออกมาเต็มหน้า
กล่องข้าวหล่นคว่ำ น้ำซุปหกใส่คีย์บอร์ดราคาหลายล้าน
เขาไม่สนใจเช็ดหน้า คลานตะเกียกตะกายเข้าไปใกล้จอ
ดวงตาที่อดนอนมาสามวันสามคืนจ้องจับตัวอักษรสีแดงบรรทัดนั้นบนหน้าจอแน่นิ่ง
ลมหายใจหยุดชะงักไปหนึ่งวินาที
จากนั้น
เสิ่นซานกำหมัดขวาแน่น
โดยไม่ลังเล เขาชกใส่จอโค้งตรงกลางอย่างแรง
「เพล้ง」
กระจกนิรภัยแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ
เศษกระจกแหลมคมชิ้นหนึ่งแทงทะลุข้อนิ้วของเขา
เลือดไหลลงมาตามหลังมือ หยดลงบนคีย์บอร์ด
เสิ่นซานราวกับไม่รู้สึกเจ็บ
เขากัดฟันกรอดจนแก้มป่องเป็นก้อนแข็งสองข้าง
ร่างทั้งร่างสั่นเทาราวกับลูกนก
ตะวันออกกลาง พื้นที่ทะเลทรายในซีเรียแห่งหนึ่ง
ทรายเหลืองถูกแสงแดดยามบ่ายแผดเผาจนร้อนระอุ
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นดินปืนฉุนจมูกและกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น
หมาป่าโลภ เสิ่นอี สวมเสื้อเกราะกันกระสุน รองเท้าทหารเหยียบอยู่บนหน้าอกหัวหน้าทหารรับจ้างคนหนึ่ง
หัวหน้าคนนั้นหน้าเปื้อนเลือด หน้าอกถูกยิงสามนัด
มือยังคงกำระเบิดสะเก็ดที่ยังไม่ได้ดึงสลักไว้แน่น
บนเนินทรายรอบด้าน
กบฏติดอาวุธครบมือกว่าสองพันคนยกปืนไรเฟิลเอเคเล็งมายังจุดศูนย์กลาง
แต่ไม่มีใครกล้าลั่นไก
เพราะหัวหน้าของพวกเขาถูกเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้า
「ปล่อยฉัน…」
หัวหน้าคนนั้นไอเป็นฟองเลือด อ้อนวอนด้วยภาษาอังกฤษติดสำเนียงหนัก
「ฉันมีทองคำสามตันในธนาคารสวิส ยกให้คุณทั้งหมด…」
หมาป่าโลภมีสีหน้าไร้อารมณ์
จุดเลือดบนใบหน้าของเขาแห้งไปกับสายลมแล้ว
ในมือห้อยดาบทหารเนปาลเปื้อนเลือดเล่มหนึ่งกลับหัว
เขายกมือขึ้น เตรียมฟันศีรษะนั้นให้ขาดในดาบเดียว
แต่ในจังหวะที่คมดาบกำลังฟาดลงมา
อุปกรณ์สื่อสารทางยุทธวิธีที่รัดอยู่ด้านนอกน่องส่งเสียงเตือนแหลมขึ้น
เป็นจังหวะยาวสามครั้งสั้นสองครั้ง
แขนที่กำลังฟันลงมาของหมาป่าโลภชะงักกลางอากาศอย่างฝืนไม่ได้
คมดาบหยุดอยู่เหนือคอหัวหน้าคนนั้นเพียงสองเซนติเมตร
เขาไม่ได้ยินเสียงเตือนนี้มานานถึงสิบปีแล้ว
หมาป่าโลภพลิกข้อมือ
ไม่ใช้คมดาบ แต่ใช้สันดาบแทน
ฟาดลงบนกระดูกต้นคอของหัวหน้าคนนั้นอย่างแรง
「กร๊อบ」
เสียงกระดูกหักดังทึบขึ้น
หัวหน้าคนนั้นตาเหลือก ศีรษะอ่อนยวบเอียงจมลงในทราย
หมาป่าโลภไม่แม้แต่จะก้มมองศพ
เขาเตะศพออกไป แล้วปักดาบทหารลงบนพื้นทรายอย่างส่ง ๆ
จากนั้นคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนผืนทรายที่ร้อนระอุ
ลนลานฉีกแถบตีนตุ๊กแกตรงขากางเกงออก
เพราะรีบร้อนเกินไป เล็บฉีกไปหนึ่งเล็บ เขาก็ไม่สนใจ
เขาคว้าอุปกรณ์สื่อสารสีดำออกมา กดเปิดหน้าจอ
สวิตเซอร์แลนด์ โรงพยาบาลเอกชนชั้นนำในเจนีวา
ภายในห้องผ่าตัดปลอดเชื้อหมายเลขหนึ่ง
แสงสีขาวซีดจากโคมไฟผ่าตัดส่องลงบนเตียงผ่าตัด
คนที่นอนอยู่บนนั้นคือเจ้าหน้าที่ระดับสูงในคณะรัฐมนตรีของประเทศหนึ่ง
การผ่าตัดบายพาสหัวใจมาถึงขั้นเย็บปิดแผลที่สำคัญที่สุดแล้ว
ราชาโอสถ เสิ่นซื่อ สวมชุดปลอดเชื้อสีเขียว
ในมือคีบเข็มเย็บแผลที่เล็กกว่าเส้นผม
เม็ดเหงื่อเกาะอยู่บนหน้าผาก พยาบาลข้าง ๆ กำลังจะหยิบผ้าก๊อซมาช่วยเช็ดให้
ทันใดนั้น
อุปกรณ์สื่อสารสีดำบนถาดที่วางอยู่มุมห้องสว่างวาบเป็นแสงสีแดง
พร้อมเสียงสั่นเบา ๆ
มือที่คีบเข็มเย็บแผลของเสิ่นซื่อหยุดนิ่ง
เขาไม่หันกลับไป แต่จังหวะหายใจกลับรวนทันที
「คุณหมอเสิ่น อัตราการเต้นหัวใจของคนไข้ลดลงแล้ว!」วิสัญญีแพทย์ร้องอย่างร้อนใจ
เสิ่นซื่อไม่สนใจ
เขาโยนเข็มเย็บแผลเปื้อนเลือดลงบนหน้าอกคนไข้โดยตรง
ถอดถุงมือปลอดเชื้อออก แล้วก้าวยาว ๆ ไปที่ถาด
คว้าอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมา
「คุณหมอเสิ่น! การผ่าตัดยังไม่เสร็จ คุณไปไม่ได้!」ผู้อำนวยการโรงพยาบาลตะโกนผ่านไมโครโฟนจากห้องสังเกตการณ์
เสิ่นซื่อมองตัวอักษรสีแดงบนหน้าจอ
สีหน้าเมตตาราวกับเห็นใจสรรพชีวิตบนใบหน้าพลันฉีกขาด
「ปล่อยให้เขาตายไป」
เขาผลักประตูอัตโนมัติของห้องผ่าตัด แล้วก้าวยาว ๆ ออกไปยังทางเดิน
ในชั่วขณะนี้
ทั่วทุกมุมโลก
ในครัวของร้านอาหารระดับสามดาวมิชลินที่ปารีส องครักษ์เงาซึ่งปลอมตัวเป็นหัวหน้าพ่อครัวบาดนิ้ว
ที่สนามมวยใต้ดินในย่านชินจูกุ โตเกียว เจิ้นซานโยนนักมวยไทยออกนอกหน้าต่าง
ลึกเข้าไปในป่าฝนอเมซอน
ในคลับหรูของลอนดอน
ที่เหมืองเพชรในแอฟริกา
ผู้คนนับแสนจากหลากหลายเชื้อชาติและหลากหลายอาชีพ
หยุดมือที่กำลังทำงานอยู่พร้อมกัน
ดวงตานับแสนคู่จ้องเขม็งไปยังข้อความสีแดงฉานที่กะพริบบนหน้าจอในวินาทีเดียวกัน
「พิกัด: หัวเซี่ย ถนนเก่าเมืองเจียงเฉิง」
「ระดับเตือนภัย: สูงสุด (ระดับล้างโลก)」
「สาเหตุ: นายน้อยถูกคุกคามถึงชีวิต」
「หมายเหตุรายละเอียด: นายน้อยร้องไห้แล้ว」
นายน้อยร้องไห้แล้ว
ตัวอักษรสี่คำนี้ราวกับเหล็กแหลมขึ้นสนิม
แทงทะลุกระหม่อมลงไป กระแทกใส่สมองของจอมมารทั้งแสนคนอย่างแรง
ภายในห้องประชุมวอลล์สตรีท
เสิ่นเอ้อร์กระชากเนกไทที่รัดคอออก
กระดุมเสื้อสูทหลุดกระเด็นจนหมด กระแทกกระจกหน้าต่างบานใหญ่ส่งเสียงดังกร๊อง
เขาหอบหายใจแรง ก่อนเตะเก้าอี้ไม้จริงตรงหน้าแตกละเอียด
ภายในหลุมหลบภัยใต้ดิน
เสิ่นซานสะบัดหยดเลือดบนมือ
เตะซูเปอร์คอมพิวเตอร์ราคาหลายสิบล้านให้ล้มลงกับพื้น
ท่ามกลางประกายไฟที่กระเด็นไปทั่ว เขาหันหลังพุ่งไปยังประตูเหล็ก
บนทะเลทราย
เสิ่นอีดึงดาบทหารที่ปักอยู่ในทรายออกมา
หันไปทางกลุ่มมือปืนติดอาวุธสองพันคนที่อยู่รอบตัว
แล้วคำรามเสียงแหบพร่าราวกับสัตว์ป่า
「ไสหัวไป!」
ผู้คนหนึ่งแสนคน
สัตว์ประหลาดหนึ่งแสนตน ผู้กุมอำนาจเรียกลมเรียกฝนในหลากหลายวงการทั่วโลก
เส้นเลือดแดงฉานผุดขึ้นเต็มดวงตาในพริบตา
ขอบตาแดงก่ำราวกับเลือดจะหยดออกมา
หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ฟันกัดกันดังกรอด
ประหนึ่งหมาป่าดุร้ายหนึ่งแสนตัวที่ถูกขังไว้ในห้องใต้ดิน อดอยากมาครึ่งเดือน
จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นคาวเลือดจากพวกพ้องที่ถูกฉีกกระชาก
พวกเขาทิ้งสัญญามูลค่า 2 ล้านล้านดอลลาร์
ทุบอุปกรณ์แฮ็กเกอร์ล้ำค่าจนแหลก
ละทิ้งพื้นที่ที่เพิ่งยึดมาได้
สละสถานะอันสูงส่ง
เหตุการณ์ใหญ่โตสะเทือนฟ้าดินทุกอย่างที่มากพอจะพลิกโฉมโลก
ในวินาทีนี้กลับกลายเป็นเพียงโคลนไร้ค่า
ดวงตาสีแดงฉานนับแสนคู่ข้ามผ่านเขตเวลาและมหาสมุทร
ประหนึ่งสัตว์ร้ายที่หลุดจากกรง
พร้อมใจกันจับจ้องพิกัดทางตะวันออกนั้นเขม็ง