ร่างมหึมาของเสิ่นเอ้อร์บดบังแสงไฟสีขาวจ้าภายในโถงใหญ่
เงาร่างหนักอึ้งกว่าสามร้อยจินปกคลุมตัวคุณนายโจวไว้ทั้งร่าง
เขาประคองใบสมัครที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่ไว้ด้วยสองมือ นิ้วสั้นหนาอดสั่นไม่ได้
ไม่ใช่เพราะโกรธจนตัวสั่น
แต่เพราะกลัว
นายท่านพาคุณหนูออกมาสมัครเรียน แค่คลาดสายตากันไปไม่กี่นาที
พวกโง่ที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงนี่ก็ขยำใบสมัครของคุณหนูเป็นก้อนแล้วโยนลงถังขยะอย่างนั้นหรือ?
นี่กำลังผลักเจียงเฉิงทั้งเมืองไปยืนอยู่หน้าประตูนรกชัด ๆ!
เสียงคำรามต่ำดุจสัตว์ป่าดังก้องในลำคอของเสิ่นเอ้อร์
เขายกขาขวาอันกำยำขึ้น กำลังจะเตะหญิงสูงวัยสวมเสื้อขนมิงก์สีม่วงให้กระเด็นทะลุกำแพงจนแกะไม่ออก
“เอ้อร์”
เสียงของเสิ่นจิงหยวนดังขึ้นอย่างเรียบเฉย
แม้ไม่ดัง แต่ท่ามกลางเสียงอึกทึกในโถงใหญ่ กลับเหมือนน้ำเย็นถังหนึ่งที่สาดดับจิตสังหารอันบ้าคลั่งของเสิ่นเอ้อร์จนมอดสนิท
เสิ่นจิงหยวนหันไปมอง
เขามองเสิ่นเอ้อร์ พลางยกมือขวาขึ้นกดลงเบา ๆ กลางอากาศ
เป็นท่าห้ามที่แผ่วเบาอย่างยิ่ง
ที่นี่คือศูนย์เยาวชน มีผู้ปกครองพาเด็ก ๆ มาสมัครเรียนอยู่ทั่วทุกมุม
เขาไม่อยากให้เสี่ยวอวี๋เห็นภาพนองเลือดที่มีฟันกระจัดกระจายเต็มพื้น
ยิ่งไม่อยากให้ลูกสาวคิดว่าการแก้ปัญหาทำได้ด้วยความรุนแรงแบบหยาบ ๆ เท่านั้น
เสิ่นเอ้อร์เข้าใจความหมายทันที
ขาใหญ่ที่ยกขึ้นมาครึ่งหนึ่งแข็งค้างอยู่กลางอากาศ
ก่อนจะจำใจวางกลับลงบนพื้นกระเบื้อง
“ไปกัน เสี่ยวอวี๋”
เสิ่นจิงหยวนก้มลง ใช้นิ้วโป้งเช็ดหยาดน้ำตาตรงหางตาของลูกสาวเบา ๆ