เปลือกต้นอู๋ถงหยาบกระด้าง
เย่ชิงหว่านพิงลำต้น ร่างค่อย ๆ ไถลลงทีละน้อย
เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดปากแน่น
เสียงสะอื้นที่พยายามข่มกลั้นเล็ดลอดผ่านง่ามนิ้วออกมาแผ่วเบา ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่บาดเจ็บ
น้ำตาชะเครื่องสำอางประณีตบนใบหน้าจนเป็นร่องตื้น ๆ สองสาย
เสี่ยวอวี๋ถือถังหูลู่ราคา 1 หยวนอยู่ในมือ
เธอกระโดดโลดเต้นวิ่งเข้ามา
เสื้อคลุมนักเรียนสีซีดจากการซักพองขึ้นตามแรงลม ราวกับผีเสื้อน้อยแสนร่าเริง
“ตึก”
ฝีเท้าของเสี่ยวอวี๋หยุดลงข้างต้นอู๋ถง
เธอเอียงคอมองเห็นหญิงสาวที่กำลังร้องไห้อยู่หลังต้นไม้
คุณน้าสวยจังเลย
สวยกว่าดาราในโทรทัศน์อีก
แต่เธอร้องไห้เสียใจมาก ดวงตาแดงก่ำ ไหล่สั่นไม่หยุด
เสี่ยวอวี๋ไม่ได้วิ่งหนี
เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
แววสงสารวาบผ่านดวงตากลมโต
เธอเปลี่ยนถังหูลู่แสนรักไปถือไว้ในมือซ้าย
มือขวาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อนักเรียน ควานหาอยู่นาน
ก่อนจะหยิบห่อฟอยล์สีทองยับยู่ยี่ออกมา
เมื่อสัปดาห์ก่อน เธอช่วยคุณน้าร่างท้วมคนหนึ่งเก็บผลไม้ที่ทำตกตรงหัวมุมถนน
คุณน้าคนนั้นจึงให้ช็อกโกแลตราคาถูกที่ทำจากไขมันพืชแทนเนยโกโก้เป็นรางวัลแก่เธอ