“เอี๊ยด—”
ประตูหลังของโรงเรียนอนุบาลจินหลิน หลินน่าออกแรงผลักประตูเหล็กสีเขียวที่ขึ้นสนิมเขรอะให้เปิดออก
บานพับเก่าคร่ำคร่าครูดกันจนเกิดเสียงแหลมบาดหู
ด้านนอกเป็นตรอกเปลี่ยวที่ไม่มีกล้องวงจรปิด สองข้างทางกองเต็มไปด้วยเศษซากจากการก่อสร้างที่ส่งกลิ่นเหม็น
แสงแดดส่องมาไม่ถึง ทั้งมืดและชื้นแฉะ
เสี่ยวอวี๋ขยี้ตา
“คุณครูหลินคะ คุณพ่ออยู่ไหนเหรอ?”
เด็กหญิงมองตรอกว่างเปล่าแล้วหวาดกลัว จึงขยับไปหลบอยู่หลังหลินน่า
“อยู่ข้างหน้าโน่นจ้ะ”
เสียงของหลินน่าสั่นเครือ ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเหนียวเหนอะ
จังหวะนั้นเอง
“ฟิ้ว—”
รถตู้สีดำไร้ป้ายทะเบียน สีรถถลอกเป็นด่างพุ่งออกมาจากหัวมุมราวกับภูตผี
มันเบรกกะทันหัน จอดชิดปลายเท้าของเสี่ยวอวี๋
ยางรถครูดถนนหินจนเกิดรอยดำสองทาง พร้อมกลิ่นยางไหม้ฉุนกึก
ประตูเลื่อนข้างรถถูกกระชากเปิดอย่างแรง
มือใหญ่หยาบกร้านเต็มไปด้วยหนังด้าน ตรงง่ามนิ้วโป้งมีรอยด้านจากการจับปืน
มือข้างนั้นยื่นออกมาราวกับคีมเหล็ก
คว้าหมับเข้าที่แขนเรียวเล็กของเสี่ยวอวี๋
“อ๊า!”
เสี่ยวอวี๋กรีดร้อง ร่างเล็กถูกแรงมหาศาลกระชากเข้าไปในรถที่มืดสนิททันที
พวงกุญแจเป็ดเหลืองบนกระเป๋านักเรียนร่วงลงพื้น ตกลงไปในแอ่งน้ำสกปรก
ประตูรถปิดดัง “ปัง”