ตัวเลขนับถอยหลังถึงศูนย์
เถี่ยฝูถูคลายมือ
พี่คุนทรุดลงคุกเข่าตรงหน้าขาตั้งกล้อง ตัวอ่อนปวกเปียกราวกับกองโคลน
ด้านหลังคือซากเขตต้มตุ๋นที่ถูกเผาจนเหลือแต่พื้น ดำทะมึนด้วยควันหนาทึบแสบจมูก
เขาใช้สองมือยันก้อนอิฐซีเมนต์เปื้อนเลือดไว้
ลมกระโชกพัดผ่าน
ทานหลางก้าวออกมาจากเงามืด
ชายเสื้อกันลมยุทธวิธีสะบัดขึ้น พากลิ่นดินปืนคละคลุ้งติดมาด้วย
เขาเดินไปหยุดเยื้องด้านหลังพี่คุน
ยกขาขวาขึ้น
หัวรองเท้าทหารเสริมโลหะกระแทกเข้าที่ข้อพับเข่าขวาของพี่คุนอย่างแรง
“กร๊อบ”
เสียงกระดูกเคลื่อนดังทึบ
ขาขวาของพี่คุนพับออกด้านข้าง จุดศูนย์ถ่วงของเขาพังครืน ร่างท่อนบนกระแทกพื้นซีเมนต์อย่างแรง
คางครูดไปกับเศษหินจนเป็นแผลเลือดไหล
“ขอโทษองค์หญิงน้อยซะ”
ทานหลางไม่ได้มองกล้อง
สายตาจับจ้องใบหน้าเป็นแผลเป็นของพี่คุนที่เปื้อนโคลนและเลือด เสียงเย็นเยียบราวกับแช่อยู่ในน้ำแข็ง
พี่คุนสะท้านไปทั้งตัว
เขาสูดปากด้วยความเจ็บปวด
แต่ไม่กล้าเอามือไปกุมขาที่หัก
เขาพยุงท่อนบนขึ้นอย่างยากลำบากด้วยสองมือ
ดวงตาจับจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่ใส่เคสกันกระแทกไว้แน่น
บนหน้าจอ
ภาพถนนเก่าในเจียงเฉิงคมชัดมาก
เสี่ยวอวี๋สวมชุดนักเรียนสีซีดจากการซัก นั่งแหมะอยู่บนถนนลาดยาง