ภายในคฤหาสน์สไตล์ญี่ปุ่นแห่งหนึ่งในโตเกียว ยามางุจิ ริวอิจิคุกเข่าอยู่หน้าจอที่เต็มไปด้วยรหัสผิดพลาด
เหงื่อเย็นไหลจากแก้มซีดเผือด หยดลงบนเสื่อทาทามิ
ความลับใต้ดินที่เขาภาคภูมิใจนักหนาถูกหน้ากากอสูรล้วงออกมาจนหมดเปลือกแล้ว
แต่เรื่องนี้เพิ่งเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
เจียงเฉิง ร้านขายของชำจิงหยวน
ดึกสงัดแล้ว
บนถนนเก่าเงียบเชียบผิดปกติ นอกจากเสียงแมวป่าร้องหนึ่งหรือสองครั้งเป็นคราว ๆ
ประตูไม้หน้าร้านขายของชำแง้มอยู่ เผยให้เห็นแสงไฟสีเหลืองสลัวลอดออกมา
ข้างโต๊ะปาเซียน
ประมุขตำหนักเทพโชคลาภ เสิ่นเอ้อร์ ชายร่างอ้วนหนัก 150 กิโลกรัม
กำลังสวมเสื้อแขนสั้นลายดอกตัวเดิมที่รัดพุงจนแน่น เท้าใส่รองเท้าแตะลายสพันจ์บ็อบ
มือซ้ายคีบตะเกียบคู่หนึ่ง หยิบแตงกวาทุบที่เหลือจากเมื่อคืนจากชามกระเบื้องใบใหญ่บิ่น ๆ
เขากัดกร้วมไปคำหนึ่ง กลิ่นกระเทียมกับน้ำส้มสายชูกระจายเต็มปาก
ส่วนมือขวากำลังเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตกันน้ำ กันฝุ่น และกันกระแทกสำหรับทหารอย่างรวดเร็ว
แสงจากหน้าจอแท็บเล็ตส่องใบหน้าที่เต็มไปด้วยไขมันสั่นกระเพื่อมของเขา
ดวงตาที่ปกติหรี่จนแทบเป็นเส้นของเขาเบิกกว้างกลมโตในตอนนี้
ประกายคลั่งไคล้ตัวเลขและทุนอย่างบริสุทธิ์ที่สุดวูบไหวอยู่ในดวงตา
“พี่สามถอดกางเกงในไอ้พวกเตี้ยนั่นแล้ว งานที่เหลือก็ต้องให้พี่รองจัดการ”
เสิ่นเอ้อร์กลืนแตงกวาลงคอ
นิ้วมันเยิ้มจิ้มลงบนหน้าจออย่างแรง
“อยากเหยียบแมลงเหม็นตัวมหึมาให้ตาย แค่ขู่มันคงไม่พอ”