“งั้นก็ลุกขึ้นเถอะ ถ้ายังไม่ลุกเดี๋ยวก็ไม่ทันกินมื้อเช้าแล้ว ฝึกทหารใหม่ทั้งที จะไม่กินมื้อเช้าได้ยังไง” โจวเหยาเกลี้ยกล่อมกู้หยู่หรง
กู้หยู่หรงไม่ได้พูดอะไร เพียงค่อย ๆ ลุกจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟัน ตอนกำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้า โจวเหยาก็ยื่นพลาสเตอร์ปิดแผลสองแผ่นให้เธอ
“หรงหรง เอานี่แปะไว้สิ”
“???”
กู้หยู่หรงกะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง ยืนนิ่งอยู่กับที่
โจวเหยาลูบหน้าอกตัวเองแล้วบอกว่า “ก็แปะตรงนี้ไง ฝึกทหารใหม่ร้อนจะตาย ใส่ชั้นในก็อับจนเป็นผด ถ้าไม่ใส่ก็เสียดสีกับหัวนม”
“……”
กู้หยู่หรงไม่เคยคิดมาก่อนว่าพลาสเตอร์ปิดแผลจะใช้ทำแบบนี้ได้ด้วย เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรับมา เพราะที่โจวเหยาพูดก็มีเหตุผลจริง ๆ
ระหว่างที่กู้หยู่หรงกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า โจวเหยาก็ถามเธอว่า “หรงหรง เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าหลินเซี่ยจะกลับมาขอโทษเธอ”
“แน่นอนสิ ตอนเรียนมัธยมปลายสามปีเขาคอยง้อฉันตลอด ครั้งนี้ฉันโกรธขนาดนี้ เขาต้องกลับมาขอโทษฉันแน่”
“แต่ถ้าหลินเซี่ยไม่กลับมาจริง ๆ ล่ะ? หรือว่าเขา……”
สุดท้ายโจวเหยาก็ไม่ได้เล่าเรื่องหลินเซี่ยกับลั่วเสวี่ยเว่ยเมื่อคืนให้ฟัง
ส่วนกู้หยู่หรงก็ไม่มั่นใจเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไป เธอเงียบไป ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าหลินเซี่ยไม่มาหาเธอก่อนอีกเลยจริง ๆ จะเป็นยังไง
เพราะตลอดสามปีที่เรียนมัธยมปลาย หลินเซี่ยยอมตามใจเธอมาโดยตลอด เธอจึงนึกภาพไม่ออกนักว่าถ้าเป็นอย่างอื่นจะเป็นยังไง
เมื่อคืนยวีซือซือกับหวังจิ้งหรู่บอกให้เธออย่าไปสนใจ บอกว่าหลินเซี่ยต้องกลับมาหาเธอแน่ แค่เล่นกลแสร้งถอยเพื่อให้เธอเป็นฝ่ายตามไปเท่านั้น