ลั่วเสวี่ยเว่ยเขย่งปลายเท้า ย่องเงียบ ๆ มาข้างเตียงของหลินเซี่ย มองคนที่กำลังหลับสนิทแล้วมุมปากก็อดยกยิ้มขึ้นมาไม่ได้
“เมื่อคืนจ้องหน้าอกฉันตั้งนาน ตอนนี้ก็ถึงตาฉันเอาคืนบ้างแล้วสินะ”
ลั่วเสวี่ยเว่ยเป็นคนไม่ยอมแพ้ใครอยู่แล้ว เธอจะปล่อยให้เขามองฟรี ๆ ได้ยังไง
เธอค่อย ๆ ปีนขึ้นเตียง กางขาเรียวทั้งสองข้างออก แล้วนั่งลงบนต้นขาของหลินเซี่ยเบา ๆ
หลินเซี่ยที่ยังหลับอยู่รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างทับอยู่ หนักเอาเรื่องเหมือนกัน
ตอนแรกเขารู้สึกแค่ต้นขาถูกทับ แต่ไม่นานก็รู้สึกว่าทั้งตัวถูกทับเอาไว้
ไม่นานนัก เขาก็เริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมา ใบหน้าสัมผัสได้ถึงลมอุ่น ๆ พร้อมเสียงกระซิบข้างหูที่ราวกับเสียงยั่วยวนของปีศาจสาว
“หนุ่มหื่น~ ตื่นได้แล้ว~”
ในที่สุดหลินเซี่ยก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
แต่สิ่งที่เห็นไม่ใช่เพดาน หากเป็นดวงตาเรียวสวยใสกระจ่างคู่หนึ่งที่กำลังโค้งยิ้มมองเขา
แวบแรกหลินเซี่ยคิดว่าตัวเองยังฝันอยู่
แต่ไม่ถึงครึ่งวินาที เขาก็ได้สติทันที
ไม่ใช่แล้ว!!!
หลินเซี่ยตกใจจนดีดตัวลุกขึ้นนั่งจากเตียง ทำให้ลั่วเสวี่ยเว่ยที่กำลังทาบอยู่บนตัวเขาตั้งตัวไม่ทัน ทั้งสองชนกันเข้าอย่างจังจนหน้าอกแนบชิดกัน
หลินเซี่ยถูกชนจนหงายกลับลงไปนอน แล้วยกมือกุมหน้าผาก
ลั่วเสวี่ยเว่ยก็ถูกชนจนผงะลุกขึ้นนั่ง หน้าผากเจ็บอยู่บ้าง แต่เธอไม่ได้ใส่ใจ กลับมองหลินเซี่ยที่ยังนอนอยู่บนเตียงแทน
“อะไร ยังไม่ลุกอีกเหรอ?”
หลินเซี่ยนวดหน้าผาก ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเจือความโมโห “ลั่วเสวี่ยเว่ย! คุณจะทำอะไรน่ะ!”