บทที่ 1 พ่อเลวแต่งงานกับรักแรก
อากาศร้อนระอุในฤดูร้อนทำให้ผู้คนรู้สึกหงุดหงิดโดยไร้สาเหตุ
ค่ำคืนอันเงียบสงัด นอกจากแสงจันทร์อันสว่างกระจ่างแล้ว ยังมีเสียงกบร้องและจักจั่นเรไร
ภายในเขตบ้านพักทหาร
ลานบ้านเล็ก ๆ หลังหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก
นอกห้องนอนฝั่งตะวันออก ตรงประตูที่กั้นไว้เพียงบานเดียว มีร่างเล็ก ๆ ยืนอยู่
เด็กน้อยอาศัยแสงจันทร์มองดูเงาหน้าต่างที่เห็นสองร่างซ้อนทับ พันกันไปมา พร้อมกับเสียงที่ไม่อาจบรรยายได้ลอดออกมาจากในห้อง คิ้วน้อย ๆ สองข้างขมวดเข้าหากันแน่น
ระวังแล้วระวังอีก แต่เรื่องยุ่ง ๆ ระหว่างผัวเมียก็ยังยากจะป้องกันอยู่ดี
ไม่ใช่ว่าคืนนี้หน่วยทหารมีธุระเหรอ
แถมยังเป็นเรื่องยุ่งยากอีกต่างหาก
ไม่กลับบ้านแล้ว?!
แค่เธอเผลอหลับไปงีบหนึ่ง พ่อเลวไม่เพียงกลับมา แต่ยังมาพลอดรักกับแม่เลี้ยงจนขึ้นเตียงกันแล้วงั้นเหรอ?
ถ้าไม่ใช่เพราะน้องสาวต่างแม่ที่นอนเตียงเดียวกันปัสสาวะรดที่นอนจนเดือดร้อนถึงตัวเธอ เธอคงไม่ได้ยินเสียงเอะอะในห้องพ่อเลวหรอก
เธอนับนิ้วอ้วนปุ๊กลุกคำนวณดูแล้ว สองวันนี้เป็นวันที่แม่เลี้ยงมีโอกาสตั้งครรภ์ได้ง่าย เพราะงั้นเธอถึงได้เฝ้าระวังเต็มที่ ป้องกันไม่ให้พ่อเลวสร้าง ‘ชีวิตใหม่’ ขึ้นมา
ฟังเสียงเตียงไม้ ‘อี๊ดอ๊าด’ ที่ดังหนักขึ้นเรื่อย ๆ มืออ้วนน้อย ๆ ของเธอกำแน่น ปอยผมเล็ก ๆ ตรงกลางหัวที่ตั้งชันขึ้น ทุกสิ่งล้วนแสดงถึงอารมณ์หงุดหงิดในขณะนี้
ร่างนี้ของเธอเป็นเพียงเด็กน้อยอายุสี่ขวบครึ่ง ตอนนี้ไม่ใช่แค่หูจะสกปรก แต่ไม่ช้าไม่นาน ดวงตากลมโตสดใสคู่นี้ก็คงต้องแปดเปื้อน
โชคดีที่มีแสงจันทร์สว่างคอยชำระล้างดวงตาให้เธอ
พอคิดถึงฉากที่กำลังจะได้เห็น แววตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นอีกครั้ง
ที่จริงแล้วแค่ให้ดวงตาของเธอแปดเปื้อนสักพัก... ก็ไม่ใช่เรื่องที่รับไม่ได้เหมือนกัน
ในความรู้สึกหงุดหงิด ยังมีความคาดหวังเล็ก ๆ ปนอยู่ด้วยที่จะได้เข้าไปขัดจังหวะ
ฟังดูเหมือนเสียงของคนทั้งสองในห้องกำลังเข้าสู่ช่วงสำคัญ เตียงไม้ที่เอี๊ยดอ๊าดใกล้จะพังเต็มที เธอจึงแอบเปิดประตูเข้าไปอย่างเงียบ ๆ
ฮิ ๆ...
พ่อเลวกับแม่เลี้ยง หนูมาเซอร์ไพรส์แล้วจ้า
เธอไม่เสียดายที่จะทำให้หูตาสกปรก เพียงเพื่อขับไล่เทพส่งบุตร และหยุดยั้งไม่ให้ลูกแฝดคู่แรกของแม่เลี้ยงเกิดมา
ซูม่อเฉียนวาดรูปกากบาทในใจเงียบ ๆ
ช่างเป็นบาปกรรม
แต่ว่า
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนางกันล่ะ
......
สภาพร่างกายของแม่เลี้ยง นางจำได้แม่นยำ
ประจำเดือนมาวันไหน
หมด干净วันไหน
วันไหนมีโอกาสมีลูกน้อยได้ง่าย
นางนับนิ้วอ้วนปุ๊กลุกคำนวณแล้วคำนวณอีก
ตราบใดที่มีนางอยู่ โศกนาฏกรรมของเจ้าของร่างเดิมจะถูกขจัดให้สิ้นซากตั้งแต่ต้นตอ
......
เดือนที่แล้วนางทำสำเร็จ เดือนนี้ก็ไม่มีพลาดเช่นกัน
ห่างจากแผนการที่นางจะจัดการให้จบทีเดียวอีกเพียงก้าวเดียวเท่านั้น
บางทีคนสองคนในห้องอาจจะใจจดใจจ่อเกินไป จึงไม่มีใครสังเกตเห็นว่าประตูถูกแอบเปิด และมีร่างเล็ก ๆ เดินเข้ามา
กำลังค่อย ๆ เข้าใกล้คนทั้งสองที่กำลังลืมตัวอยู่ในตอนนี้
ซูม่อเฉียนใช้มือน้องอ้วนปุ๊กลุกข้างหนึ่งปิดตาตัวเอง
ถ้ามองข้ามร่องที่กว้างกว่า ตาเสียอีก แน่นอนว่าถูกปิดมิดชิดดี
แสงจันทร์คืนนี้สว่างจ้า ส่องลอดหน้าต่าง ตกลงบนร่างที่ซ้อนทับและขยับไปมาอยู่บนเตียง...
ซูม่อเฉียนเปิดช่องนิ้วชมอยู่พักหนึ่ง ถึงได้ก้าวเข้าไปใกล้ กระแอมเสียงให้ชุ่มคอ แล้วตะโกนเสียงใสแจ๋วว่า:
“คุณพ่อ! พวกคุณทำอะไรกันน่ะ!”
หลังจากตะโกนจบ ซูม่อเฉียนก็มองเห็นอย่างชัดแจ๋วว่าร่างของคนบนเตียงทั้งสองชะงักแข็งค้าง จากนั้นก็เป็นเสียงร้องตกอกตกใจของผู้หญิง ตามด้วยพ่อเลวของนางที่รีบดึงผ้าห่มบาง ๆ ข้างตัวมาคลุมร่างทั้งสองไว้
“ทำไมไม่เคาะประตู?!” เสียงที่กดต่ำนี้เต็มไปด้วยความโกรธและความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ
ซูจวิ้นเฟิงอารมณ์เสียถึงขีดสุด เพราะจู่ ๆ ลูกสาวก็ตะโกนขึ้นมา ตัวเขาเองก็แย่ไปหมด ทั้งยังถูกเสียงตะโกนนี้ทำเอาขวัญบินออกจากร่าง
ทั้งร่าง
ราวกับว่า
เหี่ยวเฉาลงไปในทันใด...
ขาดอีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น
ก็จะจบแล้ว...