เมื่อจี้หนิงเล่าเรื่องทั้งหมดอย่างละเอียด เหมียวชิงหยวนที่ฟังจนจบอดขำไม่ไหว กอดท้องหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะสดใสร่าเริง
“ฮ่า ๆ ๆ ตลกจะตาย! ฉันนึกภาพเหตุการณ์ฉีกหน้ากากดอกบัวขาวไว้หลายร้อยแบบ นึกถึงแท็กติกโต้กลับสารพัดวิธี ไม่คิดเลยว่าเธอจะใช้ภาพลักษณ์ผู้ทรงคุณธรรมบดขยี้ตรง ๆ วิธีนี้โหดมาก!”
เธอหัวเราะไม่หยุด แววตาเต็มไปด้วยความหยอกเย้า
“คราวนี้เจ้าดอกบัวขาวจอมเสแสร้งคงช็อกไปพักใหญ่ โดนโจมตีหนักขนาดนั้น สงสัยต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะตั้งตัวได้!”
ไป๋ยหวี่ที่อยู่ข้าง ๆ วางตะเกียบลง พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง น้ำเสียงเรียบเฉยและสุขุม
“จริงอย่างที่ว่า ฐานะและพลังของเราเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิด กลอุบายตระกูลใหญ่ที่เธอถนัด วิธีการเอาใจผู้คน ล้วนใช้การไม่ได้ทั้งนั้น”
สายตาเธอเยือกเย็นลงเล็กน้อย พูดเสริมเสียงเรียบ
“แต่ด้วยนิสัยของดอกบัวขาวนั้น เสียเปรียบใหญ่ขนาดนี้ คงไม่ยอมจบง่าย ๆ ยังไงก็ต้องแอบทำกะล่อเล็ก ๆ ภายหลังอีก แต่ระดับของเธอต่ำเกินไป สารวัตรใหญ่จี้ของเราแค่สะบัดมือรับมือก็บดขยี้ได้สบาย ไม่ต้องไปกังวลอะไร”
หลังรับประทานอาหารทุกคนก็แยกย้ายกันไป วันนี้ตรงกับพิธีเปิดเทอมพอดี จึงไม่มีภาระการเรียน
จี้หนิงคิดจะกลับไปที่พักของตัวเอง ศาลเจ้าประจำบ้านไม่ได้จุดธูปบูชามานาน วันนี้ต้องจุดให้ครบ พร้อมเตรียมเครื่องเซ่นนานาชนิดให้พร้อม
เพิ่งกลับถึงหอพัก เหมียวชิงหยวนเห็นจี้หนิงกำลังเก็บข้าวของ ก็ถามขึ้นแบบผ่าน ๆ
“เธอจะกลับตระกูลจี้เหรอ?”
จี้หนิงรีบส่ายหน้า
“เปล่า ฉันกลับรังของตัวเองเอง ไม่ได้ไปหลายวันแล้ว ส่วนตระกูลจี้ ไปได้ก็ไม่ไปจะดีที่สุด”
คุยกันไม่กี่ประโยค จี้หนิงก็เรียกแท็กซี่ไปบ้านหลังน้อยที่ปู่ทิ้งไว้ให้
เข้าประตูมา กวาดถูบ้านพอหยาบ ๆ ก่อนออกไปซื้อเครื่องเซ่น แถมตุนอาหารสำเร็จรูปไว้กินที่บ้านอีกหน่อย
จี้หนิงไม่ชอบทำอาหารเอง ขี้เกียจจุดไฟหุงหาด้วย เวลาปกติชอบตุนข้าวกล่องอุ่น ๆ หม้อไฟสำเร็จรูป ไส้กรอก บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เกี๊ยวแช่แข็ง เปี๊ยะแช่แข็งอะไรพวกนี้ไว้
เวลาว่าง ๆ ไม่มีคดีในหน่วย เธอก็กลับมาที่นี่ กินของสำเร็จรูปประทังชีวิต ที่เหลือส่วนใหญ่ใช้พักผ่อนนอนหลับ