“ฉัน... ฉันแค่ติดเกมน่ะ!”
“ฉันแค่อยากเล่นเกมนี้กับนาย... ที่สำคัญคือนายเก่งมาก พาฉันเล่นได้ ส่วนฉันเล่นคนเดียวกากสุด ๆ!”
ซูเมิ่งเจียรีบอธิบาย
เห็นท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวของเธอแล้ว หลินอันก็ปวดใจจริง ๆ
ในเกมซูเมิ่งเจียเลือกให้เขาได้กินเต็ม ๆ แล้วทำไมในชีวิตจริง เขาจะไม่ทำให้ซูเมิ่งเจียได้กินเต็ม ๆ บ้างล่ะ?
รับจ้างคุ้มกันแค่เดือนเดียวก็หาเงินได้สองสามหมื่นอย่างสบาย ๆ
รายได้ขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงในรั้วมหาวิทยาลัยเลย ต่อให้ในสังคมการทำงานก็นับว่าสูงมากพอจะใช้ชีวิตอย่างสุขสบายได้แล้ว
“รอฉันไปหาก่อนนะ”
หลินอันพูดเรียบ ๆ
จนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้กินอะไรเลยพอดี ตรงทางเข้าพนักงานหมายเลขหนึ่งมีจุดกองเวชภัณฑ์อยู่จุดหนึ่ง แถมยังมีรังนกบนตู้คอนเทนเนอร์อีกหนึ่งรัง ลองค้นดูให้ทั่วหน่อยดีกว่า
เริ่มจากกองเวชภัณฑ์ก่อน
ข้างในมีแค่ยาแก้ปวดดีวีซีหนึ่งชิ้น กับเข็มฉีดยาออกฤทธิ์แรงที่มีความทนทาน 60 หน่วย ด้วยอัตราดรอปของเขาแบบนี้ เฮ้อ อยากได้ของแดงสักชิ้นจริง ๆ
แต่จะเลือกมากก็ไม่ได้ ยังไงของพวกนี้ก็เอาไปใช้ต่อในรอบหน้าได้
ลองดูรังนกบ้าง
“แกรก~”
ทุกครั้งที่ค้นรังนกก็มีแต่เสียงไข่แตก
ได้ยินมาว่าบางทีนกจะคาบหัวใจแห่งแอฟริกามาไว้ในรัง ไม่รู้ว่าเป็นแค่เรื่องเล่าหรือเกิดขึ้นจริงกันแน่
แต่หลินอันไม่เคยเจอเองสักครั้ง
ของในรังนกนี้มีแค่ช่องเดียว ค้นไปสองรอบครึ่งแล้ว ฮึ ของที่ออกมาคือชิ้นเล็ก ๆ... เดี๋ยวก่อน!
ไอ้ของวิบวับนี่มันอะไร?
ของชิ้นเล็กในช่องเดียวเนี่ยนะ!
เปล่งประกายเจิดจ้า!
ขาวใส!
ถึงจะกินพื้นที่แค่ช่องเดียว แต่ขนาดกับจำนวนกะรัตนี่ใหญ่มาก! ใหญ่มากจริง ๆ!
“ฮู่...”
หลินอันกดเก็บของ
ของชิ้นเล็กในช่องเดียวถูกส่งเข้ากล่องนิรภัยโดยอัตโนมัติ!
ออกจากหน้าค้นหา
แอนิเมชันตรวจสอบไอเทมปรากฏขึ้น!
เขาพลิกเพชรเม็ดใหญ่ขึ้นมาจากปลายนิ้ว!
หัวใจแห่งแอฟริกา!
หัวใจแห่งแอฟริกา!!!!
“ว้าวโคตร!”
หลินอันตกตะลึงไปเลย!
เขาเล่นเดลต้าฟอร์ซมานานขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้หัวใจแห่งแอฟริกา!
ใครจะคิดว่าจะได้จากที่นี่กันล่ะ?
ผู้ชมในไลฟ์:
【อะไรวะเนี่ย!】
【นี่มันอะไร?】
【เดี๋ยวนะ สตรีมเมอร์เปิดโปรหรือเปล่า?】
【นี่นายยังดรอปได้ด้วยเหรอ?】
【ฉันเล่นมาตั้งแต่ซีซัน 1 ยังไม่เคยได้หัวใจแห่งแอฟริกาสักเม็ด!】
【ทำไมถึงเป็นนาย?! มีแฟนสวยขนาดนี้แล้วยังได้หัวใจแห่งแอฟริกาอีกเหรอ? บ้าเอ๊ย!! ของปลอมใช่ไหมเนี่ย?!】
【นี่มันห้องกำหนดเองชัด ๆ!】
【ภาพหลอน! นี่ต้องเป็นภาพหลอนของฉันแน่ ๆ!!】
“ฮ่า ๆๆ~”
หลินอันหัวเราะลั่น “เจียเจีย เธอไม่มีทางเดาออกแน่ว่าฉันคุ้ยได้อะไรจากรังนก!”
“อะไรเหรอ?” ซูเมิ่งเจียถามอย่างสงสัย
หลินอันตรวจดูหัวใจแห่งแอฟริกาอีกครั้ง พลางชื่นชมมัน “ลองทายสิ”
“นาฬิกากลไกราคาแพง? หรือว่านาฬิกาพกของไซอิด?” ซูเมิ่งเจียเอียงคออย่างสงสัยเพื่อมองหน้าจอของหลินอัน
ชั่วพริบตาเธอก็ตะลึงงัน!
“ผิดหมดเลย!”
“นี่คือหัวใจแห่งแอฟริกาที่สวยที่สุดในเดลต้าฟอร์ซ!”
หลินอันประกาศเสียงดัง
“หัวใจแห่งแอฟริกา!!!”
“ว้าว!!”
“สวยจัง!”
“ยินดีด้วยนะหลินอัน นายได้หัวใจแห่งแอฟริกาจริง ๆ ด้วย!!! นี่มันของแดงชิ้นใหญ่สุด ๆ เลยนะ!”
ซูเมิ่งเจียพูดอย่างตื่นเต้น
“ดวงซวยมาตั้งกี่รอบ จนเกือบได้เป็นหัวหน้าเผ่าแอฟริกาแล้ว ในที่สุดเกมก็จ่ายเงินเดือนให้ฉันสักที แถมยังจ่ายเป็นหัวใจแห่งแอฟริกาด้วยสินะ?” หลินอันพูดอย่างซาบซึ้ง
ซูเมิ่งเจียยิ้ม “ฮิ ๆ แบบนี้ห้องสะสมของนายก็จะมีของแดงชิ้นแรกแล้วนะ!”
หลินอันยิ้ม “ได้ของแดงก็ดีใจอยู่หรอก แต่การมีคนสำคัญมาก ๆ อยู่ข้างกายต่างหากที่ทำให้มีความสุขที่สุด”
“มีคนสำคัญอยู่ข้างกายเหรอ?” ซูเมิ่งเจียพึมพำทวน ใบหน้าแดงขึ้นเรื่อย ๆ ถึงกับแดงระเรื่อไปทั้งแก้ม หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักราวกับกวางกำลังวิ่งพล่าน
หลินอันขยับเข้าใกล้ซูเมิ่งเจีย แล้วพูดเสียงอ่อนโยน “หัวใจแห่งแอฟริกาเม็ดนี้ฉันยกให้เธอนะ!”
“ยกให้ฉันเหรอ?!” ซูเมิ่งเจียตกใจจนร่างบอบบางสั่นสะท้าน
“ใช่สิ เธอคงไม่ปฏิเสธหรอกมั้ง?” หลินอันหยอกล้อ
“เอาสิ เอาสิ แต่ว่ามันล้ำค่ามากเลยนะ ดรอปยากด้วย... ฉันยังไม่เคยได้เลย เคยได้แต่หยาดน้ำตาแห่งมหาสมุทรสามเม็ด” ซูเมิ่งเจียทำหน้าหม่น ดูเหมือนจะเศร้าอยู่บ้าง
หลินอันหัวเราะ “ไม่ใช่สิ ฉันยกหัวใจแห่งแอฟริกาให้ เธอยังไม่ดีใจอีกเหรอ?”
“เปล่า ดีใจมาก! แค่... แค่รู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่เลย มันดูไม่เหมือนเรื่องจริง!” ซูเมิ่งเจียยกมือทั้งสองข้างปิดแก้ม แล้วตบเบา ๆ ซ้ำไปซ้ำมา
หลินอันทั้งดีใจทั้งปวดใจ เขาวางมือซ้ายบนไหล่ซูเมิ่งเจีย แล้วหมุนเก้าอี้ของเธอให้หันมา
ทั้งสองสบตากัน ซูเมิ่งเจียไม่กล้ามองหลินอันตรง ๆ เธอแอบช้อนตามองเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนหลินอันจ้องเธออย่างแน่วแน่ มือทั้งสองข้างวางอยู่บนเรียวขาสวย นิ้วมือขยับถูไปมาอย่างประหม่า
“ซูเมิ่งเจีย เธอก็รู้ว่ามือฉันซวยแค่ไหน แต่วันนี้กลับคุ้ยได้หัวใจแห่งแอฟริกามาเม็ดหนึ่ง”
“ก่อนที่เธอจะส่งข้อความมาหาฉัน ทีมอีสปอร์ตเพียวริฟายส่งคำเชิญให้ไปทดลองฝีมือมา”
หลินอันพูดช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ซูเมิ่งเจียยิ่งลนลาน มีน้ำตาคลอขึ้นมานิด ๆ เธอถามว่า “นายจะไปเป็นนักแข่งอาชีพแล้วเหรอ?”
“ฉันปฏิเสธไปแล้ว” หลินอันตอบ
ซูเมิ่งเจียมองหลินอันอย่างเหม่อลอย ไม่อยากเชื่อคำตอบนั้น
“เพราะ... ไม่ชอบทีมเพียวริฟายเหรอ?”
“เพราะเธอชวนฉันเล่นเดลต้าฟอร์ซไง”
“หา? ฉันเหรอ?!” สมองของซูเมิ่งเจียหยุดทำงานไปแล้ว!
เธอไม่เข้าใจว่าหลินอันหมายความว่ายังไง!
เขากำลังบอกว่าเธอขัดขวางไม่ให้เขาเป็นนักแข่งอาชีพเหรอ?
หรือว่าหลินอันกำลัง... กำลังสารภาพรักกับเธอ?!
เป็นไปได้ยังไง? หลินอันเจ้าทึ่มคนนี้น่ะเหรอ!!! ถ้าเขาสารภาพรักเป็น เธอจะต้องทนทุกข์มาตั้งหลายปีทำไม?
“หลินอัน นายไม่ได้พูดเพ้อเจ้อใช่ไหม?” เสียงของซูเมิ่งเจียสั่นเครือ
หลินอันชูสี่นิ้วขึ้น แล้วพูดอย่างจริงจัง “ตอนนี้ฉันยืนยันได้อย่างเต็มปากว่าฉันมีสติแจ่มชัดดี และจะรับผิดชอบทุกคำที่พูด ซูเมิ่งเจีย จริง ๆ แล้วตั้งแต่ตอนที่เธอย้ายมาอยู่ข้างบ้านฉัน ฉันก็คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลกแล้ว เพราะงั้นฉันถึงชอบแกล้งเธอ เพราะฉันรู้แค่วิธีนี้ที่จะทำให้เธอสนใจฉัน พอขึ้นมัธยมต้น ทุกครั้งที่เห็นเธอคุยกับผู้ชายคนอื่น ฉันก็จะโมโหทุกที”
“ฉันแค่ไปเก็บการบ้าน! การบ้านภาษาอังกฤษต่างหาก!!” ซูเมิ่งเจียแทรกขึ้นมา
หลินอันไม่สนใจแล้วพูดต่อ “แต่ตอนนั้นเธอก็เริ่มโตเป็นสาวแล้ว รอบตัวมีผู้ชายล้อมหน้าล้อมหลังเต็มไปหมด! ทั้งเก่งกว่าฉัน! ทั้งฐานะดีกว่าฉัน! พอขึ้นมัธยมปลาย ผลการเรียนของเธอก็อยู่หัวแถว ฉันทุ่มสุดกำลังแล้วก็ยังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับเธอไม่ได้ ฉันเลยคิดจะไปเป็นนักแข่งอาชีพ แต่พอลองคิดดู ต่อให้ได้เป็นนักแข่งอาชีพแล้วจะยังไง? โลกที่ไม่มีเธอ ท้องฟ้าก็ยังเป็นสีเทา ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยพรสวรรค์ของฉัน ก็ไม่แน่ว่าจะสร้างผลงานในวงการแข่งอาชีพได้ ถ้าสุดท้ายแล้วคว้าอะไรไว้ไม่ได้เลย แบบนั้นจะมีความหมายอะไร?”
“หลินอัน...” ซูเมิ่งเจียยกมือปิดปาก ดวงตาคู่งามวาวระยับชวนให้ใจอ่อน
เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันที่เฝ้าฝันถึงจะมาถึงจริง ๆ!
“ซูเมิ่งเจีย... ฉันชอ...”
หลินอันยังพูดไม่ทันจบ
เสียงปืนดังสนั่นรัวเป็นชุดจากหูฟัง!
เขาหันขวับไปมอง
ม่ายเสี่ยวเหวินที่ซูเมิ่งเจียควบคุมอยู่กลับนอนล้มลงกับพื้นแล้ว สัญลักษณ์เพื่อนร่วมทีมก็เปลี่ยนจากหมายเลข 2 เป็นเครื่องหมาย “+”
นี่มัน... โดนซุ่มโจมตีเข้าแล้วนี่!