ผ่านทางหินสีเขียวมา จางหลีก็มาถึงโถงหินใหญ่ที่กว้างขวางและดูเก่าแก่โบราณแห่งหนึ่ง
โถงใหญ่กว้างขวางมาก ราวกับสนามฟุตบอลครึ่งสนาม
จางหลีกวาดสายตามองไปทั่วอย่างรวดเร็ว มองเห็นร่องรอยของการอยู่อาศัยและบำเพ็ญเพียรเป็นเวลานานของนักบำเพ็ญทั่วทั้งโถง เพียงแต่ว่ากาลเวลาผ่านไปนานเกินไป สิ่งของส่วนใหญ่ในโถงได้ผุพังสลายไปนานแล้ว สัมผัสเพียงเล็กน้อยก็แตกสลาย
ด้านหนึ่งของโถงใหญ่มีชั้นวางของหินหลายชั้นเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ บนชั้นวางมีสิ่งวิเศษมากมายวางอยู่ มีขวดหยกขาวที่ใส่ยา กล่องหยก แสงวิญญาณ และอื่นๆ ไม่มีข้อยกเว้น ทุกสิ่งล้วนมีฝุ่นหนาๆ ปกคลุมอยู่
จางหลีกลั้นหายใจเปิดขวดหยกขาวใบหนึ่งออกมา เนื่องจากเวลาผ่านไปนานเกินไป และเจ้าของตำหนักถ้ำก็ไม่ได้ปิดผนึกไว้เป็นพิเศษ ยาภายในจึงเสื่อมสภาพไปนานแล้ว กลายเป็นก้อนโคลนยาสีดำคล้ำ
เพียงแค่ก้อนโคลนยาที่เสื่อมสภาพนี้ เขายากที่จะบอกได้ว่ายาที่เดิมอยู่ในขวดหยกขาวนี้คืออะไรกันแน่
แต่จางหลีคาดว่าไม่น่าเป็นยาที่หายากอะไร ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ถูกวางโชว์ไว้ในโถงใหญ่เช่นนี้
จากนั้นเขาก็เปิดขวดหยกขาวใบอื่นๆ ต่อเนื่อง แต่ก็ไม่ได้อะไรติดมือ
หลังจากค้นหาอย่างละเอียดรอบคอบ จางหลีก็ได้แร่วิญญาณขั้นหนึ่งอยู่ไม่กี่ก้อนในโถงใหญ่ และกล่องหยกใบหนึ่งที่เขาไม่รู้ว่าปิดผนึกอะไรไว้ บนกล่องหยกติดยันต์วิเศษปิดผนึกไว้ ยังมีเขตห้ามตั้งเพิ่มอีกชั้น
ด้วยสภาพปัจจุบันของเขา ในเวลาอันสั้นไม่มีทางเปิดมันได้ จางหลีจึงต้องเก็บมันไว้ก่อน แล้วค่อยจัดการภายหลัง
หลังจากกวาดล้างของมีค่าบนชั้นวางของจนเกลี้ยง จางหลีก็เดินต่อไปยังส่วนลึก