หวานเหวินรู้สึกได้ว่าไอหม่นหมองจากชาติก่อนในตัวเธอกำลังค่อย ๆ จางหายไป
เธอกลับมามีความฮึกเหิมอย่างคนวัยนี้แล้ว
กู้ หมิงเยวี่ยนจะอายุครบสามสิบปีในช่วงตรุษจีนนี้ อายุมากกว่าเธอเจ็ดปี หวานเหวินพบว่าเขาไม่ได้สุขุมเยือกเย็นอย่างที่เห็นภายนอก
คิดดูแล้ว เรื่องนี้ก็เข้าใจได้ไม่ยาก
หวานเหวินค่อย ๆ เข้าใจนิสัยของเขามากขึ้น ต้องเกร็งตัวอยู่ข้างนอก พอกลับบ้านก็อยากผ่อนคลายบ้าง
กู้ หมิงเยวี่ยนมองเธออย่างขบขัน แววตาราวกับกำลังพูดว่า “แกล้งทำไปเถอะ แกล้งต่อไปเลย!”
“รีบกินสิ กับข้าวจะเย็นหมดแล้ว” หวานเหวินรีบคีบซี่โครงขึ้นมาชิ้นหนึ่ง
ซี่โครงหมูตุ๋นซีอิ๊วฝีมือเธอเป็นเลิศ ชาติก่อนหวาน อี้อานหลานชายของเธอชอบเมนูนี้ที่สุด
แต่ตอนนี้ที่เธอทำเมนูนี้ ก็เพื่อกู้ หมิงเยวี่ยน
หลังกินข้าวเสร็จและเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว กู้ หมิงเยวี่ยนนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง ส่วนหวานเหวินนั่งจดบันทึกอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ
“เสื้อชั้นในของคุณควรเปลี่ยนได้แล้ว รัดแน่นขนาดนั้นไม่อึดอัดหรือ” กู้ หมิงเยวี่ยนเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“...คุณ คุณพูดอะไรน่ะ” หวานเหวินลดเสียงลง แต่ใบหูกลับแดงก่ำ
เธอทำได้เพียงเปลี่ยนเรื่อง “ฉันอยากซื้อไหมพรมสักสองม้วน ถักเสื้อไหมพรมให้คุณสักตัว เอาสีเทาควันบุหรี่หรือสีน้ำตาลอูฐดี”
“คุณถักเสื้อไหมพรมเป็นด้วยหรือ” ดวงตาของกู้ หมิงเยวี่ยนเป็นประกาย “สีอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี ฉันจะถักให้คุณสองตัว ตัวหนึ่งใช้ไหมเส้นหนา อีกตัวใช้ไหมเส้นเล็ก” หวานเหวินตั้งใจจะถักเสื้อไหมพรมคู่รักให้สองชุด