กู้ หมิงเยวี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกหวานเหวิน
เขาลูบแขนเรียวบางของหวานเหวิน “พรุ่งนี้ฉันต้องตรวจสุขภาพ ถ้าผลตรวจไม่มีปัญหา ฉันจะไปเป็นเพื่อนเธอ”
นักบินกองทัพตรวจสุขภาพทั่วไปทุกสามเดือน และตรวจร่างกายอย่างละเอียดปีละครั้ง
การบินบนที่สูงมีข้อกำหนดด้านสุขภาพของนักบินกองทัพที่เข้มงวดมาก
มือที่กำลังคีบอาหารของหวานเหวินชะงัก เธอนึกถึงหมอสาวแซ่ซู่คนนั้นขึ้นมา
“ตรวจที่สถานีอนามัยเหรอ” เธอไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำเสียงของตัวเองเปรี้ยวจี๊ดแค่ไหน
กู้ หมิงเยวี่ยนยิ้ม พลางยกฝ่ามือใหญ่ลูบผมเธอเบา ๆ
เขาพูดเป็นนัยสองแง่สองง่ามว่า “ตรวจสุขภาพตามปกติ ฉันรับรองว่าไม่มีปัญหา”
หวานเหวินไม่ได้ตอบ
เธอพลิกตัวหันหลังให้เขาเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรสักคำ
กู้ หมิงเยวี่ยนขยับเข้ามาโอบเอวเธอจากด้านหลัง
“...เอามือออกไป” เสียงเธออู้อี้
ตอนนี้กู้ หมิงเยวี่ยนลิ้มรสความสุขจนติดใจ ถึงได้เข้าใจว่าทำไมผู้ชายหลายคนถึงพยายามแทบตายเพื่อให้ภรรยามาตามสามีไปอยู่กองทัพ
ความสุขแบบนี้มีรสชาติอีกอย่างที่ไม่เหมือนใคร
มือของเขาเริ่มอยู่ไม่สุข เลื่อนจากเอวเธอลงไปถึงท้องน้อย ก่อนจะชะงักไป “...เธออ้วนขึ้นหรือเปล่า”
“ไสหัวไปเลย!” หวานเหวินทั้งเขินทั้งอาย ฟาดเขาไปหนึ่งที
ค่ำคืนอันเงียบสงัดมีเสียงประสานอันไพเราะดังขึ้น ราวกับเสียงจากสรวงสวรรค์
ดวงจันทร์นอกหน้าต่างถูกเมฆบดบัง แสงไฟในห้องก็ดับลง
เช้าวันรุ่งขึ้น กู้ หมิงเยวี่ยนล้างหน้าแล้วส่องกระจก จู่ ๆ ก็พบรอยแดงคล้ำตรงหลังใบหู
ผู้หญิงตัวเล็กคนนี้จงใจทำไว้ชัด ๆ
เขาไม่พูดเปิดโปงเธอ ปล่อยให้รอยนั้นปรากฏอยู่แบบนั้นแล้วออกจากบ้านไป
กินอาหารเช้าเสร็จ ทั้งสองก็ออกไปทำงาน