รถจี๊ปของกู้ หมิงเยวี่ยนจอดอยู่หน้าห้างสรรพสินค้า
หวานเหวินอดทอดถอนใจไม่ได้: ยุคนี้ดีจริง ๆ แม้ไม่มีลานจอดรถโดยเฉพาะ แต่ก็จอดรถได้ทุกที่
“เรามาที่นี่ซื้ออะไรกันหรือ” หวานเหวินหันมองไปรอบ ๆ
ชาติก่อนเธอแทบไม่เคยไปห้างใหญ่ เสื้อผ้ากับรองเท้าล้วนซื้อจากตลาดสดและตลาดทั่วไป
เกา ฉางหลินรับผิดชอบแค่ค่าน้ำค่าไฟในบ้าน ส่วนเงินเดือนน้อยนิดของเธอต้องเลี้ยงคนทั้งครอบครัวสี่ชีวิต
เพื่อหลานชาย เธอทำได้แค่อดทน อดทนจนหลานชายเข้ามหาวิทยาลัยและหาเงินจากงานพิเศษได้ ชีวิตถึงค่อยผ่อนคลายขึ้นบ้าง
“เข้าไปกันเถอะ ซื้อเตียงอีกตัว แล้วก็ซื้อของใช้จำเป็นด้วย” กู้ หมิงเยวี่ยนกระโดดลงจากรถแล้วปิดประตู
หวานเหวินเดินเข้าไปพร้อมกับเขา กู้ หมิงเยวี่ยนคุ้นเคยกับที่นี่ดี จึงพาเธอตรงไปยังแผนกเฟอร์นิเจอร์
“ซื้อจากตลาดไม่ได้หรือ ของที่นี่แพงเกินไป” หวานเหวินยังติดนิสัยประหยัดจากชาติก่อน
กู้ หมิงเยวี่ยนหยุดฝีเท้า หันข้างมองเธออย่างจริงจัง “เรามาซื้อเฟอร์นิเจอร์ ไม่ได้มาซื้อตะกร้าผงาดกับไม้กวาดนะ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้าน ตั้งแต่ก้าวออกจากสำนักทะเบียนพลเรือน หน้าที่หาเลี้ยงครอบครัวก็เป็นของฉัน”
หวานเหวินชะงักไปเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร
เมื่อเดินเข้าไปในแผนกเฟอร์นิเจอร์ กู้ หมิงเยวี่ยนก็ไม่เปิดโอกาสให้หวานเหวินเลือก